Ég fann að þessi fundur var stundarsigur fyrir þá sem er annt um sjálfstæði Íslands.

En kraftur þröngs hóp viðskiptamanna sem mæla allt í peningum og skammtímagróða er enn til staðar.

þessi hópur mun halda áfram að villa mönnum sýn og hafa sína hagsmuni að leiðarljósi, koma markvist með hagfræðskýrslur, menntaða sérfræðinga o.s.f. til að árétta sitt mál.

þeir munu kaupa sér aðgengi í fjölmiðla og jafnvel fólkið sjálft.

Þessi barátta fyrir sjálfstæðinu og auðlindunum verður ekki auðveld.

Hún verður löng og ströng og ekki síður erfið að greina.

Þessi fundur á vegnum Evrópunefndar var mjög gagnlegur. Stefna Sjálfstæðisflokksins varðandi aðild að ESB hefur verið sú að ekki komi til greina að ganga í bandalagið ef það kostar það að við afsölum okkur yfirráðum yfir auðlindum landsins. Þessi stefna hefur verið mjög skýr og hvílir á traustum grunni sem rekja má í gegnum sjálfstæðisbaráttuna og landhelgisdeildurnar sem enduðu með fullum sigri okkar. Þessi saga er samöfin sögu Sjálfstæðisflokksins og hún má alls ekki gleymast nú þótt tímabundnir erfiðleikar steðji að.

Þótt mikilvægasta auðlindin sé eins og áður fiskimiðin umhverfis landið þá er ekki útilokað að orkuauðlindir okkar geti orðið jafnvel ennþá verðmætari þegar fram líða stundir.Það væri háskalegt fyrir Ísland að taka áhættu um afsal yfirráða yfir auðlindum landsins einungis til að leysa tímabundna erfiðleika í kjölfar bankakreppu sem er að hluta til vegna ytri aðstæðna. Það getur vel hugsast að við getum leyst okkar gjaldmiðlamál með öðrum hætti en að ganga í ESB og það verður að skoða það mál til hlýtar. Bankakreppan hefur afhjúpað mikilvæga veikleika í okkar löggjöf og eftirlitskerfi sem nauðsynlegt er að leiðrétta og eru eðlileg viðbrögð við því áfalli.

Það er eins ljóst og það hefur alltaf verið að innan ESB mundum við litlu ráða. Nægir þar að nefna að framkvæmdastjórn ESB mundi ákveða heildarafla á Íslands miðum ef við göngum í bandalagið. Í þessu máli má Sjálfstæðisflokkurinn ekki gleyma því hvað liggur á bak við velgengni okkar Íslendinga á seinni hluta 20. aldar, þ.e. sjálfstæði okkar og yfirráð yfir eigin auðlindum. Að öðru leyti erum við og verðum okkar eigin gæfu smiðir.

"Kalt hagsmunamat" getur verið gott að gera svona til hliðsjónar en það má aldrei verða að það sé eini mælikvarðinn sem við notum á afstöðuna til ESB.

Ef við einvörðungu leggðum alltaf bara "kalt hagsmunamat" á alla hluti samélagsins þá væri það nú á mjög margan hát geldara ogt snauðara og líka miklu mun verra.

Hér væri þá náttúrlega alls enginn landbúnaður, því það borgaði sig ekki í "kalda hagsmunamatinu".
Hér væri líka ansi margt algerlega bannað með lögum, því að "kalda hagsmunamatið" gæti alls ekki leyft það.

ESB er einmitt að verða skýrt dæmi um svona allt sjáandi sérfræðinga- og regluveldi þar sem tilskipanir og regluverk eru á góðri leið með að banna ALLT, ja nema þá að kerfið hafi sérstaklega leyft það með sérstakri leyfistilskipun, allt saman fundið út samkvæmt þessu sama "kalda hagsmunamati"

Við þurfum bæði skynsemi og hyggjuvit og líka heitar tifinnigar í þetta stóra hagsmunamál þjóðarinnar.

Kalt hagsmunamat?

Talsvert hefur verið rætt um svokallað kalt hagsmunamat í tengslum við það hvort Ísland eigi að verða hluti af Evrópusambandinu eða ekki. Ekki sízt hefur þetta orðalag verið notað af ýmsum innan Sjálfstæðisflokksins og þá einkum varaformanni flokksins, Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur. Orðalagið felur það í sér að setja eigi verðmiða á alla hluti og bera svo saman kosti og galla innlimunar í sambandið. En hvernig ætla menn t.d. að verðleggja sjálfstæði Íslands og íslenzku þjóðarinnar? Hvernig passar sjálfstæðið inn í þetta kalda mat? Er hægt að setja einfaldan verðmiða á það?

Svo vill reyndar til að ég var staddur á fundi með sjálfstæðismönnum í Kópavogi í lok nóvember sl. þar sem varaformaður Sjálfstæðisflokksins var ræðumaður. Evrópumálin voru m.a. til umræðu og í fyrirspurnum spurði ég Þorgerði m.a. að því hvernig hún vildi verðleggja sjálfstæðið með tilliti til þessa margumrædda kalda mats. Skemmst er frá því að segja að ekkert svar fékkst við þeirri spurningu sem kom reyndar ekki á óvart.

Sjálfstæðið verður einfaldlega ekki verðlagt. Það er heldur ekki til sölu. Ekki einu sinni fyrir evrur.

Bendi annars á þessa færslu sem er áhugaverð:

Ískuldi í garð ESB á Valhallarfundi
http://attilla.blog.is/blog/attilla/entry/763155/

Það er eins og að umræðan og nauðsyn þess að íslendinga gangi í EBE sé að komast í skjól Evrunar? Ef kosturinn er binding á fullveldi til áratuga og eyðing frumkvæðis í íslenskum landbúnaði og sjávarútvegi á móti upptöku Evru sem hugsanlega gæti gerst eftir 4-5 ár. Þá þarf ýtarleg opinber umræða að eiga sér stað um aðra kosti á myntskráningu.

Margt hefur verið nefnt til sögunnar. Einhliða upptaka Evru, Dollars,NKR, DKR, en sú umræða hefur ekki náð neinum hæðum. Hagfræðingar hafa tjáð sig um slíkar aðferðir og sitt sýnist hverjum. Hér eiga stjórnvöld að taka frumkvæðið að kanna alla hugsanlegar leiðir. Ákvörðun í þessu máli er fyrst og fremst pólitísk eins og innganga í ESB er.

Umræðan um aðra leið á skráningu krónunnar en frjálst flot hefur verið mjög lítill. Hvað með tengingu við helstu viðskiptagjaldmiðla okkar eins og var fyrir 2001?
Forsendan fyrir því að við skiptum yfir í frjálst gengi var að það þótti í takt við frjálsa fjármagnsfluttinga og þá markaðshyggju sem þá var uppi.

Gengi ISK núna er bundið takmörkunum í útflæði og því ekki frjálst. Pólitísk ákvörðun um fastgengi með tengingu við helstu viðskiptagjaldmiðla eyðir óvissu erlendra eigenda íslenskra skuldabréfa um hvert verðmæti þeirra er. Þessi leið setur ekki gjarldeyrisforðann (dýr lán) í óþarfa hættu vegna gengissveiflna.

Hægt er að semja við eigendu skuldabréfanna um á hve löngum tíma þeir losa þá fjármuni. Það má líka fá þá til að fjárfesta í virkjunum eða sjávarútvegi (með því að skuldbreyta miklum skammtímalánum hjá útgerðinni.). Það væri leitun að arðsamari fjárfestingum í heiminum en þessar.

Innlimun í Evrópusambandið og upptaka evru í framhaldi af því ætti út frá öllu eðlilegu að vera talið síðasti kosturinn í stöðunni - ef það er þá kostur í ljósi þess sem það myndi kosta okkur. Áframhaldandi sjálfstæð peningamálastjórnun með einhverjum hætti eða einhliða upptaka erlends gjaldmiðils útilokar ekki aðra kosti í stöðunni. Það mætti alltaf einhliða ákveða að hætta að fara þær leiðir og fara aðrar og í raun hvenær sem er. En innlimun í Evrópusambandið útilokar í reynd aðrar leiðir enda ljóst að það yrði ekki beinlínis hlaupið út úr sambandinu ef Ísland yrði einu sinni komið þar inn. Jafnvel útilokað.

Í athugasemdum hér að framan hefur verið haft orð á - orðalagi eða hugtakanotkun Evrópusinna - í áróðri þeirra fyrir aðild.
Hér að framan er sérstaklega talað um orðalagið " kalt hagsmunamat " og jafnframt að sérlega - Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir varaformaður - noti það mikið.
Ég hef einnig tekið eftir - þessari orðalagsnotkun- ásamt orðalaginu -" hindra ekki frammþróun " og svo " Nýja Ísland " .

Mér hefur verið tjáð af kunnugum að framangreind - hugtakanotkun hafi verið mikið notuð í "útrásar bankakerfinu " sáluga - og þar flokkast undir fagmál.
Enginn skyldi undrast á því að - Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur - sé töm notkun þessara hugtaka - með þau sterku tengsl sem hún hefuri inn í "útrásar bankana " sálugu ! ! !
Á fundinum sem haldinn var mánudaginn 5.jan. voru bæði - " kalt hagsmunamat "
og " hindra ekki frammþróun " notuð - bæði af Bjarna Benediktssyni ótæpileg - öðrum fyrirlesara fundarins og einnig af fundargesti.

Ingibjörg Sólrún hefur aftur á móti " Nýja Ísland " í sínu uppáhaldi.
Virðist vera persónubundið hvaða hugtak er í uppáhaldi - til ofnotkunar.
Það verður að segjast - að þarna eru mjög athyglisverðar tengingar.