Látum lýðræðið ráða ferðinni
Þegar þetta er skrifað að morgni setningardags landsfundar Sjálfstæðisflokksins liggur skýrsla Evrópunefndar flokksins, sem skipuð var í byrjun nóvember sl. enn ekki fyrir og þess vegna ekki ljóst, hverjar tillögur nefndarinnar verða eða hvort hún hefur náð samstöðu um slíkar tillögur. Frétt í Morgunblaðinu í dag, fimmtudag 26. marz bendir hins vegar til þess, að skýrslan sjálf sé fyrst og fremst samantekt á kostum, sem fyrir liggi.
Hinn 16. desember sl. beindi ég fyrirspurn um störf nefndarinnar til Geirs H. Haarde, formanns Sjálfstæðisflokksins hér á þessum vettvangi. Í svari hans, sem birtist degi síðar, 17. desember sagði m.a.:
"Evrópunefndin mun skila afrakstri af starfi sínu í formi ítarlegrar skýrslu um kosti og galla aðildar, sem jafnframt hefur að geyma niðurstöður nefndarinnar. Er nefndinni heimilt að leggja fleiri en eina tillögu fyrir landsfund, ef ekki næst samstaða í nefndinni."
Í ljósi þessara orða má ætla að tillaga eða tillögur verði lagðar fram síðar í dag.
Þar sem ég get ekki notfært mér það traust, sem Sjálfstæðisfélag Kópavogs sýndi mér með því að kjósa mig einn fulltrúa sinna á landsfund leyfi ég mér að koma á framfæri hér á þessum ágæta vettvangi Evrópunefndarinnar þeim sjónarmiðum, sem ég hafði hugsað mér að halda fram í umræðum á landsfundinum sjálfum.
Yfirráð yfir auðlindum
Yfirráð yfir auðlindum lands og þjóðar eru lykilatriði fyrir framtíð íslenzku þjóðarinnar. Aðild Íslands að Evrópusambandinu þýðir að formleg yfirráð yfir fiskimiðunum við Ísland hverfa til Brussel. Þar yrðu teknar ákvarðanir um hversu mikið má veiða, hvar má veiða, með hvers konar veiðarfærum má veiða o.sv. frv. Brussel mundi hafa með höndum samningaviðræður við aðrar þjóðir um veiðar úr fiskistofnum, sem ganga um lögsögur margra þjóða. Í gær átti sjávarútvegsráðherra Íslands samtal við starfsbróður sinn í Noregi um makrílveiðar okkar. Værum við aðilar að Evrópusambandinu hefði það samtal farið fram á milli Brussel og Osló.
Sjálfstæðisflokkurinn á sér glæsta sögu í baráttunni fyrir útfærslu fiskveiðilögsögunnar. Það var Sjálfstæðisflokkurinn, sem hóf þá baráttu og það var Sjálfstæðisflokkurinn undir forystu þeirra Geirs Hallgrímssonar, þá forsætisráðherra og Matthíasar Bjarnasonar, þá sjávarútvegsráðherra, sem leiddi þá baráttu til lykta í Osló í júníbyrjun 1976. Þessari sögu eiga Sjálfstæðismenn að halda til haga.
Þeir sem halda því fram, að Ísland geti orðið aðili að Evrópusambandinu án þess að þjóðin afsali sér formlegum yfirráðum yfir fiskimiðunum hafa uppi blekkingar og vita það sjálfir.
Fyrir nokkrum árum og jafnvel nokkrum misserum var því haldið fram, að yfirráðin yfir fiskimiðunum skiptu okkur ekki jafn miklu máli og áður. Þjóðin hefði byggt upp af dugnaði og dirfsku nýja atvinnugrein, fjármálastarfsemi, sem skilaði svo miklu í þjóðarbúið að sjávarútvegurinn hefði ekki jafn mikla þýðingu og þess vegna væru þessir hagsmunir þjóðinni ekki jafn mikilvægir og fyrr á tíð.
Er sá Íslendingur til í dag, sem tekur undir slíkar röksemdir?
Eins og nú er komið fer ekki á milli mála, að sjávarútvegurinn ræður úrslitum um afkomu þjóðarinnar í þessu landi.
Með þessu er ekki gert lítið úr gjaldmiðilsvandamálum okkar. Sá vandi er hins vegar tímabundinn og við getum ekki leyft okkur að afsala okkur yfirráðum yfir mestu eign þjóðarinnar um alla framtíð til þess að leysa tímabundinn vanda nú.
Lýðræðið og tíðarandinn
Bankahrunið hefur kallað fram kröfu þjóðarinnar um aukna aðild hennar sjálfrar að veigamestu ákvörðunum. Sjálfstæðisflokkurinn á að svara því kalli. Þess vegna á stefnumörkun landsfundar Sjálfstæðisflokksins gagnvart Evrópusambandinu að mínu mati að byggjast á eftirfarandi:
1. Það kemur aldrei til greina að Íslendingar afsali sér yfirráðum yfir auðlindum þjóðarinnar til annarra ríkja eða ríkjabandalaga.
2. Landsfundurinn ákveður að leggja þessa stefnumörkun undir atkvæði 45 þúsund flokksbundinna Sjálfstæðismanna.
3. Landsfundurinn er reiðubúinn til að leggja þá spurningu undir þjóðaratkvæði, hvort Ísland eigi að sækja um aðild að Evrópusambandinu. Sjálfstæðisflokkurinn mun í slíkri þjóðaratkvæðagreiðslu að sjálfsögðu berjast fyrir þeirri stefnu, sem samþykkt verður af meirihluta þeirra flokksbundnu Sjálfstæðismanna, sem þátt taka í atkvæðagreiðslu innan flokksins.
4. Verði aðildarumsókn samþykkt í þjóðaratkvæðagreiðslu verði niðurstaða slíkra samninga lögð undir nýtt þjóðaratkvæði.
Í umræðum á vettvangi Sjálfstæðisflokksins undanfarna mánuði hefur atkvæðagreiðsla á meðal allra flokksbundinna Sjálfstæðismanna verið rædd nokkuð. Hugmyndinni hefur verið tekið vel en hefur ekki átt greiða leið inn í tillögugerð til landsfundar. Hvað veldur? Er til meira lýðræði í lýðræðislegum flokki en að allir flokksbundnir meðlimir hans hafi tækifæri til að taka þátt í stefnumörkun hans?
Komi slík tillaga ekki fram frá Evrópunefndinni eða hluta hennar hvet ég almenna fulltrúa á landsfundi til þess að leggja hana fram og bera hana fram til sigurs. Það er til of mikils mælzt hjá væntanlegum forystumönnum Sjálfstæðisflokksins, hverjir sem þeir verða að loknum þessum landsfundi, að þeir fái víðtækt og opið umboð til þess að semja við aðra flokka um þetta stóra mál.
Pólitíkin og ESB
Hvers vegna voru umræðurnar um Ísland og ESB settar af stað innan Sjálfstæðisflokksins í byrjun nóvember? Það blasir við. Markmiðið var að finna leið til þess að halda stjórnarsamstarfinu við Samfylkinguna gangandi. Því lauk áður en nokkur niðurstaða væri komin í ESB-umræður innan Sjálfstæðisflokksins og kom engum á óvart, sem einhver kynni hefur haft af því fólki, sem starfað hefur í forystusveit Samfylkingarinnar.
En umræðurnar hafa þjónað mikilvægu hlutverki. Þær hafa sýnt og sannað, að grasrótin í Sjálfstæðisflokknum er andvíg aðild Íslands að Evrópusambandinu eins og raunar meirihluti íslenzku þjóðarinnar. Þetta kom sumum forystumönnum Sjálfstæðisflokksins að einhverju leyti á óvart.
Í þessum veruleika eru fólgin mikil tækifæri fyrir Sjálfstæðisflokkinn í alþingiskosningunum í lok apríl. Samfylkingin boðar aðild að Evrópusambandinu. Framsóknarflokkurinn vill sækja um aðild með alls konar skilyrðum. Vinstri grænir hafa útilokað samstarf við Sjálfstæðisflokkinn í ríkisstjórn, þótt þessir tveir stjórnmálaflokkar séu í grundvallaratriðum fylgjandi sömu grundvallarstefnu í jafn veigamiklu máli og ESB er! Þess verður ekki langt að bíða, að Vinstri grænir verði fyrir sams konar þrýstingi frá forystusveit Samfylkingar í Evrópumálum og Sjálfstæðisflokkurinn varð fyrir í nóvember.
Hið mikla tækifæri Sjálfstæðisflokksins í alþingiskosningunum í apríl er að ganga til þeirra kosninga með skýra stefnu um að afsal auðlinda þjóðarinnar til Brussel komi aldrei til greina. Í krafti slíkrar stefnu mun flokkurinn sópa að sér fylgi um land allt.
Þá segja sumir: gleymum ekki hagsmunum atvinnulífsins af stöðugum gjaldmiðli. Hvaða atvinnulífs? Hefur sjávarútvegurinn, mikilvægasta atvinnugrein landsmanna um þessar mundir kallað eftir aðild að Evrópusambandinu? Nei. Sjávarútvegurinn er slíkri aðild andvígur.
Ég vil ekki gera lítið úr þeim greinum viðskiptalífsins á höfuðborgarsvæðinu, sem kalla eftir aðild að ESB. En getur verið að innan samtaka þeirra eigi eftir að fara fram innra uppgjör í kjölfar hruns margra helztu fyrirtækja landsins, sem hafa verið máttarstólpar þeirra á undanförnum árum áður en hægt er að segja til um hver er raunverulegur vilji þess viðskiptalífs á Reykjavíkursvæðinu sem eftir stendur?
Fyrir nokkrum mánuðum lýsti Geir H. Haarde, fráfarandi formaður Sjálfstæðisflokksins þeirri skoðun, að grundvallarþáttur í efnahagsstefnu Sjálfstæðisflokksins (og þjóðarinnar) á næstu árum ætti að vera að uppfylla Maastricht-skilyrðin svonefndu einfaldlega vegna þess að í þeim markmiðum fælist heilbrigð efnahagspólitík. Um þá stefnu eiga fulltrúar á landsfundi Sjálfstæðisflokksins, ESB-sinnar sem ESB-andstæðingar að geta sameinast. Það tekur allmörg ár að ná þeim markmiðum. Og þá getum við lagt "kalt hagsmunamat" á stöðuna á nýjan leik, svo að vitnað sé til orða forystumanna Sjálfstæðisflokksins í nóvembermánuði sl.
Og auðvitað er sjálfsagt, að landsfundurinn ákveði að Sjálfstæðisflokkurinn beiti sér fyrir ítarlegri og víðtækri könnun á þeim kostum, sem fyrir hendi eru í gjaldmiðilsmálum.
Kynslóðaskipti
Það eru að verða kynslóðaskipti í Sjálfstæðisflokknum. Það var eftirminnilegt að fylgjast með brottför Ólafs Thors úr formannsstól og kynnast honum í síma síðasta árið, sem hann lifði. Það var lærdómsríkt og þroskandi að fylgjast með þeim umbrotum í Sjálfstæðisflokknum, sem urðu eftir lát Bjarna Benediktssonar og stóðu í einn og hálfan áratug.
Nú er kynslóð Davíðs Oddssonar, Geirs H. Haarde og Þorsteins Pálssonar, sem fyrst lét að ráði til sín taka eftir kosningaósigurinn 1978 að hverfa frá völdum í Sjálfstæðisflokknum.
Ný forystusveit hefur verið að birtast í prófkjörum síðustu vikna og í framboðum til trúnaðarstarfa á landsfundi. Þessi endurnýjun Sjálfstæðisflokksins er að takast vel. En það er mikilvægt á tímum skoðanakannana og fjölmiðlaæðis að ný kynslóð forystumanna Sjálfstæðisflokksins geri sér skýra grein fyrir því, að það er ekki hægt að byggja stefnu stjórnmálaflokks á "mælingum" í skoðanakönnunum, stundarvinsældum í fjölmiðlum eða hlaupum á eftir almenningsáliti.
Sú þjóðarhreyfing sem Sjálfstæðisflokkurinn er byggir á rótgrónum, sterkum og traustum borgaralegum gildum og pólitískri sannfæringu. Kjarninn í þeirri sannfæringu Sjálfstæðisflokksins hefur alltaf verið að standa vörð um sjálfstæði þjóðarinnar. Á okkar tímum snýst sú varðstaða ekki sízt um yfirráðin yfir auðlindunum í hafinu.
Styrmir Gunnarsson
lögfræðingur
Athugasemdir
Þetta er frábær og skýr tillaga, sem Sjálfstæðisflokkurinn á að geta verið hreykinn af að samþykkja, þ.e. "að aldrei komi til greina að Íslendingar afsali sér yfirráðum yfir auðlindum þjóðarinnar til annarra ríkja eða ríkjabandalaga og þessi stefnumörkun verði lögð undir atkvæði 45 þúsund flokksbundinna sjálfstæðismanna."
-- En athugasemd verður að gera við þessa tvo seinni liði tllögu hans:
<i>"3. Landsfundurinn er reiðubúinn til að leggja þá spurningu undir þjóðaratkvæði, hvort Ísland eigi að sækja um aðild að Evrópusambandinu. Sjálfstæðisflokkurinn mun í slíkri þjóðaratkvæðagreiðslu að sjálfsögðu berjast fyrir þeirri stefnu, sem samþykkt verður af meirihluta þeirra flokksbundnu Sjálfstæðismanna, sem þátt taka í atkvæðagreiðslu innan flokksins.
4. Verði aðildarumsókn samþykkt í þjóðaratkvæðagreiðslu verði niðurstaða slíkra samninga lögð undir nýtt þjóðaratkvæði.</i></p>
<p>Aths. mín er þessi: Ekki er eðlilegt, að hafðir verði linari skilmálar fyrir fullveldis- og réttindaafsali af okkar og löggjafarþingsins hálfu heldur en þeir skilmálar voru, sem settir voru fyrir uppsögn Sambandslagasáttmálans 1918 (sjá <u><a href="http://jonvalurjensson.blog.is/blog/jonvalurjensson/entry/835913/">þessa mjög mikilvægu grein mína</a></u>), þ.e.a.s. að 2/3 þingmanna þyrftu fyrst að samþykkja hina róttæku breytingu, en síðan efnt til þjóðaratkvæðagreiðslu, sem a.m.k. 3/4 þjóðarinnar yrðu að taka þátt, til þess að hún væri gild, og 3/4 atkvæða yrðu að vera með hinni róttæku breytingu. Þetta merkir þó, að einungis 56,25% þjóðarinar hefðu tekið þessa ákvörðun (75% af 75%), sem þó er afar ólíkt því, sem EBé-sinnar vilja, þ.e. að minnihluti þjóðarinnar geti það (t.d. 51,5% af þeim 55% sem hugsanlega tækju þátt í atkvæðagreiðslunni). Menn verða að átta sig á því, að þeir eru ekki bara að kjósa fyrir sig, heldur kannski allar komandi kynslóðir á Íslandi. Aukinn meirihluti er líka bráðnauðsynlegur í ljósi þess, að hið 1670 sinnum fólksfleira bandalag gæti beitt hér, eins og annars staðar áður, leynilegum áhrifum sínum í baráttu fyrir því, að atkvæðagreiðslan fari á þann veg, sem Brusselvaldinu þókknast, m.a. með sínum áhrifum á áróðurs- og fjölmiðlavettvangi, en nú eru þrjú af þremur dagblöðum landsins öll með stefnu sem er EBé í vil, fremur en fullveldi okkar og sjálfstæði. Menn minnist þess líka, að misfarið hefur verið með sjóði EBé og að reikningar þess hafa samt ekki fengizt endurskoðaðir í 14 samfelld ár. Hér hafa einnig margir leiðandi menn, t.d. fólk í atvinnulífi, forstjórar jafnt sem verkalýðsrekendur, fengið boðsferðunum til Brussel og ekki til þess að fæla þá frá bandalaginu, heldur í allt öðrum tilgangi. --
Ég hvet Styrmi til að bæta 5. atriðinu við tillögu sína: auknu atkvæðavægi, sem áskilið verði, í takt við þá regu, sem viðhöfð var 1918. --
Með góðum óskum fyrir flokk og þjóð.
Eins og venjulega er hugsun Styrmis skýr, rökrétt og þjóðholl. Ekki er ástæða til að metast við hann hvor okkar vill ganga lengra til verndar fullveldinu. Hins vegar er engin launung, að ég vil ganga mjög langt.
.
Ég set hér inn tvær tillögur mínar um sjálfstæðið og peningastefnuna. Ég vona að þær hjálpi landsfundarfulltrúum að gera upp hug sinn til þessara mála og skilja að fullveldi landsins er heilagt mál fyrir marga landsmenn.
.
Hvort er eftirsóknarverðara að vera feitt svín í þjónustu erlends valds, eða frjál Íslendingur í fullvalda landi ?
.
><><><
.
Landsfundur Sjálfstæðisflokksins telur að hin Íslendska þjóð eigi óskoraðan rétt til föðurlands síns. Þennan rétt mega stjórnvöld landsins ekki framselja til erlendra valdhafa, einstaklinga eða þjóða. Erlendum mönnum skal óheimilt að eignast jarðir í landinu, landnytjar og náttúru-auðlindir, nema slíkt sé samkvæmt lögum frá Alþingi. Þessi réttindi Íslendinga til yfirráða yfir landinu skal binda í Stjórnarskrána.
.
Landsfundurinn leggur áherðslu á, að samskipti við aðrar þjóðir séu á grundvelli þjóðréttarlegs jafnræðis. Innganga landsins í ríkjasambönd skal vera óheimil og efnahagslegir hagsmunir í samskiptum við aðrar þjóðir skulu tryggðir með tvíhliða samningum. Rækt ber að leggja við sambönd á sviði viðskipta og menningar, við sem flestar þjóðir heims. Viðurkennd eru sérstök tengsl Íslendinga við þjóðir Norðurlandanna, Þýðskalands og Bandaríkjanna.
.
Landsfundur Sjálfstæðisflokksins hafnar valdbeitingu sem aðferð til að leiða til lykta innlendar stjórnmáladeilur. Undantekningu skapar þó afsal landréttinda til erlendra aðila eða yfirþjóðlegra stofnana. Þjóðin hefur ótakmarkaðan rétt til varnar föðurlandi sínu, gegn hverjum þeim stjórnvöldum sem undirbúa eða framkvæma afsal á réttindum þjóðarinnar. Þessi réttur til byltingar stjórnvalda er takmarkaður í tíma og umfangi, enda skulu réttkjörin stjórnvöld endurreist við fyrsta tækifæri.
.
><><><.
><><><
.
Landsfundur Sjálfstæðisflokksins ályktar, að efnahagslegur stöðugleiki sé mikilvægasta viðfangsefni við efnahags-stjórnun landsins. Vegna smæðar Íslendska hagkerfisins er það einstaklega viðkvæmt fyrir gengissveiflum. Til að koma á stöðugleika við núverandi aðstæður er því brýnast að hindra gengisflökt gjaldmiðilsins. Taka verður upp sterkan Íslendskan gjaldmiðil, sem hefur bakstuðning af sterkum alþjóðlegum gjaldmiðili, eða gjaldmiðlum.
.
Landsfundurinn telur, að vænlegasti kostur þjóðarinnar sé Íslendskur Dalur, sem nýtur bakstuðnings í varasjóði með Bandarískan Dollar sem stoðmynt, auk einnar eða tveggja annara stoðmynta. Jafnframt lýsir landsfundurinn yfir stuðningi við stofnun Myntráðs Íslands, sem hefur það verkefni eitt, að gefa út og viðhalda hinum nýja gjaldmiðili, auk þess að ávaxta varasjóðinn á gjaldmiðilsvæði stoðmyntarinnar. Varasjóðurinn skal á hverjum tíma vera að verðmæti rúmlega 100% útgefinnar myntar og fyrirkomulag Myntráðsins skal verndað af Stjórnarskránni.
.
Landsfundurinn telur æskilegt, að skiptihlutfall Íslendska Dalsins (ISD) og Bandaríkjadals (USD) verði 1 ISD = 1 USD, til að auðvelda viðskipti innanlands með báða gjaldmiðlana. Jafnframt verði Seðlabanki Íslands lagður niður og Íslendska Krónan tekin úr umferð, á hæfilegu tímabili. Skiptigengi Krónunnar gagnvart Íslendska Dalnum verði ákveðið af stjórnvöldum, í samráði við viðurkennda erlenda sérfræðinga.
.
><><><
Ég verð að segja að ég hef hingað til ekki verið ýkja hrifin af hugmyndinni um tvöfalda atkvæðagreiðslu vegna ESB. Ástæðan er sú að mér hefur þótt að aðildarviðræður ættu að vera tiltöluglega einfalt og fljótlegt ferli og líklegast heillavænlegasta leið til að fá allt upp á borðið, til að fá menn til að menn geti kosið um annað en getgátur og vangaveltur.
En hér snýst málið auðvitað um annað og meira en bara krónur og aura, eða nokkra mánuði til eða frá.
Ég er smám saman að fallast þau sjónarmið að í svona víðamiklu máli væri gott að fá tvær atkvæðagreiðslur. Sú fyrsta væri til að hlusta eftir almennri stefnu þjóðarinnar (ESB eða ekki ESB) og sú síðari ti að hlusta eftir því hvernig þjóðin telur að tekist hafi til við útfærslu þeirri stefnu (þ.e.a.s. aðildarsamningnum).
Það skal síðan líka viðurkennt að í svona víðamiklu máli er ekkert óeðlilegt að spyrja þjóðina tvisvar. Alþingi er spurt tvisvar þegar stjórnarskrá er breytt. Hví þá ekki að spyrja þjóðina tvisvar þegar hún þarf að taka afstöðu um afsal hluta löggjafar- og dómsvalds?
Verði þessi málamiðlun ofaná held ég að flestir ættu að geta gengið sæmilega sáttir frá borði. kveðjur PB
Þetta er engin málamiðlun hjá þér, Bartoszek. Það á ekki einu sinni að koma til mála að afsala okkur fullveldisréttindum og yfirrráðarétti yfir auðlindunum. Það á heldur ekki að gera það í einni atkvæðagreiðslu. Heldur ekki með því, að 15.000 manns krefjist og fái þjóðaratkvæðagreiðslu, þar sem þetta verði bara afráðið, og velji reyndar sjálfir (EBé-sinnarnir) tímann til þess, þ.e.a.s. þegar þeir sjálfir eru á öldutoppi með fylgi við sinn málflutning (t.d. vegna efnahagsóskapa okkar eftir svo sem eitt ár). En þannig gætu t.d. 55-60% fólks með kosningarétt kosið í málinu og 52% atkvæðanna fallið á yfirríkjabandalagið, en þá væru í reynd alls 28,6% til 31,2% af fólki með kosningarétt að taka ákvörðun fyrir hönd okkar og allra komandi kynslóða um ævarandi fullveldisréttinda-framsal til erlends stórveldis!
Með slíkri "þjóðar"-afgreiðslu væri jafnvel siglt fram hjá æðsta löggjafarvaldi Alþingis í málinu og kannski ekki skrýtið, því að þarna væri fyrst og fremst um bleika krataliðið að ræða, sem trúir heitt á mannkynslausnina frá Evrópu fremur en á hið krefjandi hlutverk sístæðrar sjálfstæðisbaráttu, og í 2. lagi stendur einmitt til hjá þessu liði (og stórauðvaldinu sem styður þessi áform í von um hagnað fyrir sjálft sig á meginlandinu) að afnema æðsta löggjafarvald Alþingis -- flytja það yfir til Brussel!
Þetta er óféleg framtíðarsýn, Bartoszek!
Það ríður ekki við einteyming sú sýn Styrmis ritstjóra að Ísland eigi að einangra sig frá umheimiminum líkt og værum Norður-Kóreu. Minnir það óneitanlega á orð fyrrum samstarfsmanns Styrmis ritstjóra og ráðherra í ríkisstjórn Íslands, sem sagði að "verslunar-þjóðir (svo!) á Norður-Atlantshafi" hefðu sömu hagsmuni af því að standa utan Evrópusambandsins. Ég spurði þá prófessor í hagfræði hvaða fyrirbæri féllu undir skilgreininguna "verslunar-þjóðir við Norður-Atlantshaf". Svörin voru á þá leið að allar þjóðir heimsins væru í reynd og raun "verslunar-þjóðir". Kannski að undantekinni áðurnefndri Norður-Kóreu sem Styrmi ritstjóra fýsir svo mjög að fá Ísland til að líkjast. Þessi hugsýn Styrmis ritstjóra er auðvitað "þjóðgarðs-sósíalísmi" að einu og öllu leyti.
Mér finnst þessi grein hjá Styrmi mjög góð og þessar tillögur í 4 liðum einnig. Það er eðlilegt að allir flokksbundnir sjálfstæðismenn fái að segja skoðun sína í þessu stóra máli. Nú á landsfundurinn leik!
GÓDAN DAGINN.SJÁLFSTÆDISFLOKKURINN,.
BJARNI BEN.
SÆLIR.GANGI ÞÉR VEL.
LÁTTU MÍN VERKEFNI VERA.
KV.AUDUR SIGURBJÖRG HÓLMARSDÓTTIR.
Bæta við athugasemd
Háaleitisbraut 1 - 105 Reykjavík - 515 1700