Æ, ekki þetta. Við vitum að Davið ber skelfilega hybris-sök. Var það ekki 2004 sem hann barði sér á brjóst og fullyrti að evran væri pappírstígur, búinn að falla þetta líka gagnvart dollar, og ekki að ræða það að hún væri betri kostur en krónan. Á þeim tíma voru gild rök fyrir því að ganga í Evrópusambandiið með það bankaumhverfi sem við vorum komin með, sjávarútvegur að minnka hlutfallslega, og við uppfylltum skilyrði til Evru-upptöku.
Nú er öldin allt önnur, þökk sé m.a. Evrópusambandinu. Við mundum fara inn á hjánum, fyrirgerum auðlindum okkar, og engin Evra í boði í allt að 10 ár. Veistu annars að í Evrópusambandinu er samtímis rætt um að samnýta orkuauðlindir aðildaríkja og að setja ný-evru-löndum (aðallega austantjaldslöndum fyrrverandi) skilyrði í bankamálum, þ.e. að alvöru-bankar (kjarnaríkjanna) leiði þar bankastarfsemi. Það eru einmitt sömu bankarnir og veittu þangað ótakmörkuðu fjármagni á góðæristíma til að njóta hærri vaxta en innkölluðu það fyrirvaralaust þegar harðnaði á dalnum.
Verum bara auðmjúk og stolt, borgum okkar skuldir eftir bestu getu. Ef svo vill til (og til þess eru gild rök) að við verðurm ríkasta þjóð veraldar (olíuríki) eftir 10 til 15 ár, skulum við vera gjafmild (sérstaklega við þá sem þurfa þess með), já og líka ráðdeildarsöm.

Ef Sjálfstæðismenn fara ekki að fylgja þessum rökum sem Benedikt setur hér skýrt fram þá mun þessi flokkur aldrei ná fyrri hæðum. Fylgið mun hrynja hratt og ekki koma til baka. Trúverðugleiki er grunnur þess að okkur takist að vinna okkur út úr þessu gjaldþroti. Það á ekki síst við um trú okkar viðskiptaþjóða. Það er hrein blekking að halda því fram að viðskipti Íslands og annarra landa sé komið gott horf. Því fer svo fjarri. Í raun og veru er ákvörðun um að fara strax í aðildarviðræður merki þessi að koma eigi upp þeim aga og festu sem þarf til að skapa tiltrú á okkur.

Ef þessi dýrkeypta reynsla hefur ekki enn sýnt mönnum að sjálfstæður gjaldmiðill örþjóðar gengur ekki upp þá veit maður ekki hvað er það sem þarf. Þeir sem stunda út-og innflutning hafa lengi búið við miklu gjaldeyrissveiflur. Þær eru ekki lengur boðlegar fyrirtækjaumhverfi landsins né almenningi. Peningamálastefna landsins hefur runnið sitt skeið á enda.

Maður fer að velta fyrir sér hvort þeir forystumenn flokksins sem setja sig á móti aðildaviðræðum séu í raun í einhverjum takti við atvinnulífið og þar með venjulegt launafólk í landinu. Ef menn myndu almennt temja sér það viðhorf að gefa sér niðurstöður áður en til samninga kemur og þar með útiloka samningaleið ná aldei neinum samningum. Þeir hinir sömu yrðu nú fljótt atvinnulausir úti á hinum almenna markaði. Að þessir sömu aðilar skuli kenna sig við Sjálfstæðiflokkinn er hreint með ólíkindum. Það færi vel á því að þessir aðilar færu að benda á aðrar leiðir til að skapa þá trú sem þarf til endurreisnar. Það að deila á þá sem vilja sækja um aðild að ES án þess að koma með eitthvað sem hald er í skapar ekki traust né tiltrú á að þeir hinir sömu muni koma okkur út úr þessum vanda. Er það ætlan þessa hóps að halda í krónuna og ofurvextina til að halda í eitthvað ímyndað sjálfstæði? Tiltrú annarra og okkar sjálfra á þeirri stefnu sem mörkuð verður á næstu vikum mun skilja á milli lífs og dauða.

Traust er því dauðans alvara.

Takk fyrir þetta Benedikt, núna þurfa allir góðir menn að standa saman og hjálpa Íslandi inn í samfélag siðaðra þjóða. Núverandi staða er óþolandi og nægir ein og sér til inngöngu í ESB, rök Benedikts eru svo til frekari rökstuðnings fyrir þá sem efast.
ESB aðild er eina raunhæfa leiðin út úr ógöngunum, það verða Sjálfstæðismenn að skilja.

Ég var nú alltaf á móti EES samningnum.
Allur þessi sveigjanleiki vinnuafls er bara hannaður fyrir stórfyrirtæki ekki fólkið sem þarf að hlaupa um alla Evrópu eftir vinnu með viðeigandi fjölskyldusundrung.
það er auðvelt fyrir þá sem ekki hafa upplifað að hlaupa eftir vinnunni hingað og þangað um Evrópu að dásama ESB. Ég get ekki séð annað en að við munum upplifa það hjá okkar eigin fólki núna sem mun þurfa hlaupa eitthvað erlendis í atvinnuleit.
Ég get ekki séð að fjölskyldur séu neitt hrifnar af því. Börn rifin upp með rótum eða skilin eftir í umsjón annara en foreldra.
þetta mælist ekki í hagfræði.
Ég gat fengið verkamann í vinnu fyrir 1200kr á tímann árið 2000 nú get ég fengið verkamann á ca 900 kr á tímann. Það hefur greinilega hallað á einhvern hér.
Þetta gerði það líka að við framleiddum of mikið eins og við sjáum í offramboði
á atvinnuhúsnæði og íbúðarhúsnæði.
Nú frjálsa flæði peninga hafði þann galla að við enduðum á hvínandi kúpunni vegna óstjórnar og glæpamanna.
Nú við fórum að rækta upp í gegnum skólakerfið óhemjumagn af sérhæfðu fólki sem er allt í einu engin þörf á.
Ef við förum í ESB búum við til hagkerfi sem er mjög erfit að stíga út úr vegna sérhæfingar.
Við megum ekki gleyma hvar við búum það er í miðju Atlandshafi langt frá öðrum löndum. Staðhættir og grunnur gera að við höfum þurft að hafa mál öðruvísi hér en annarsstaðar.
Krónan hefur verið okkar verkfæri í gegnum tíðina til að geta tekið á sveiflum í efnahag landsins vegna aflabrests,nátturuhamfara og núna vegna eigin óstjórnar.
Fólk veðjaði á myntkörfuna hvort sem það var til húsakupa, bílakaupa, atvinnurekstrar eða útgerðar.
Nú er ljóst að lítill hópur manna lék sér að því að stýra gengi krónunar sér til hags en öðrum til óhags.

Flýjum ekki eigin óstjórn.

Hreinsum allavega til hér heima áður en annað er haldið.

Er hægt annað en vorkenna ESB-sinnum, sem í einangrun hugans sjá ekkert nema deyðandi náðarfaðm Evrópusambandsins. Það er aumkunarvert að sjá þá rökræða við sjálfan sig, um upptöku Evru með eða án samþykkis ESB. Hvernig má það vera að fullvöxnu fólki sé svo gjörsamlega byrgð sýn til heimsins alls ?

Við hin ætlum okkur að lifa í frjálsu landi. Við hin erum að velta fyrir okkur hvort sé hentugra, að taka upp US Dollar sem gjaldmiðil landsins, eða nýta okkur fremur þá kosti sem nýr sterkur innlendur gjaldmiðill býður uppá. Hinum sterka innlenda gjaldmiðli, sem æskilegt er að verði gefið nafnið Dalur, verður stjórnað af Myntráði. Í öllum tilvikum verður Seðlabankinn lagður niður.

Allt frá dögum Ludwig von Mises (1881 - 1973) hefur hagfræðingum verið ljóst, að seðlabankar eru heldsti hvati verðbólgu og efnahagslegs þröngþeytis. Seðlabankar leysa viðskiptabankana undan ströngum lögmálum hins frjálsa markaðar. Þeir beinlínis ýta viðskiptabönkunum útí verðbólguhvetjandi aukningu útlána og innlána. Seðlabankar hafa því frá upphafi verið tæki til að skapa verðbólgu, eins og upphafsmönnum seðlabanka var fullljóst.

Ef menn vilja finna orsakir núverandi efnahagskreppu, ættu menn að líta til Seðlabankans. Það sem þar fór úrskeiðis er einnig vegvísir til þess sem gera þarf til úrbóta. Lausnin er fólgin í útgáfu sterks innlends gjaldmiðils sem nýtur bakstuðnings US Dollar, undir stjórn Myntráðs. Lögeyrir í landinu yrði þá Íslendskur Dalur (ISD) og jafnframt US Dollar (USD), með skiptihlutfall 1 ISD = 1 USD.

Þeim til huggunar sem telja Seðlabankann heilaga kú, þá má vel leyfa honum að lifa áfram með sína gömlu Krónu. Hún getur áfram verið fljótandi og snillingarnir í Seðlabankanum geta haldið áfram að fínstilla hana, þar til hún lognast útaf samtímis Seðlabankanum sjálfum. Ætli Seðlabankinn muni ekki sofa vel eilífðarsvefninum væra hjá hinum ríkisfyrirtækjunum: Skipaútgerð ríkisins, Ferðaskrifstofa ríkisins og Raftækjaverzlun ríkisins ?

Hvernig dettur mönnum yfirleitt í hug að Sjálfstæðisflokkurinn, eða nokkur annar pólitískur flokkur, muni nokkurn tíma ná "sömu hæðum" eða fylgi og var einhvern tíma á góðæri? Hvurs lags veruleikafyrra er það að halda að hægt sé að bregða á eitt eða tvo góð húsráð og allt falli í ljúfa löð?

Pólitík er í eðli sínu hagsmunapot þeirra einstaklinga og hópa í sem í henni taka þátt. Ekkert annað. Það eru löngu liðnir þeir tímar þegar "hugsjónir" eða "almannahagsmunir" réðu stefnumálum eða framkvæmdum pólitíkusa.

Hér þarf að taka meira og betur til en svo að nokkrum þyki þægilegt í okkar örlitla þjóðfélagi, þar sem flestir þeir sem ekki tóku þátt í gengdarlausu græðgisfylleríi eru (því miður) ýmist ná- eða fjarskyldir þeim sömu einstaklingum sem riðu húsum í bönkum, sparisjóðum, tryggingafélögum, fjárfestingarfélögum og lífeyrissjóðum, eða horfðu dreymnum augum á íslenska efnahagsundrið blómstra og dafna þvert á allar raddir raunsæis.

Hér þarf að taka til, sleppa gorti og hortugheitum, reka fullt af óhæfu fólki og skipta um gjaldmiðil hið snarasta. Eitt að lokum: Ef afskrifa á skuldir óábyrgra aðila, einstaklinga eða fyrirtækja, ætti það einnig að gilda fyrir almenning.
Ef við kunnum okkur ekki eigin fótaforráð, þá ættum við að láta einhvern annan sjá um það sem betur kann til verka.

Hættan er auðvitað sú að kvótaeigendur selji kvótann til útlendinga. Þannig fari spánverjar , bretar etc aftur inn í landhelgina. Er því ekki ráð , þar sem þjóðin á bankana sem eiga væntanlega flest útgerðarfyrirtæki vegna gífurlegra skulda þeirra, taki aftur kvótann og komi þar með i veg fyrir að hann lendi í höndum "varasamra útlendinga".
Mér finnst nú útgerðarmenn vera aðallega að hugsa um eigin hag en ekki þjóðarinnar í andstöðu við inngöngu sem er kannski skiljanlegt. Skapast ekki einhver tækifæri fyrir duglega útgerðarmenn ef við göngum í ESB?
Það er hins vegar alveg ljóst að við það ástand sem er hér á landi m.a með ónýtan gjaldmiðil er ekki hægt að búa. Efnahagshrunið flýtir einungis þeirri óhjákvæmilegu ákvörðun sem innganag i ESB er.

Takk fyrir góða grein, Benedikt.
Hér eru flest öll rök fyrir því að Sjálfstæðisflokkurinn eigi að svara kalli tímans og taka að sér forystu um samninga um inngöngu okkar í ES.
Ég á erfitt með að skilja ólund margra flokssystkina minna í garð ES, sem oftar en ekki byggjast á órökum og fáfræði. Ég skil ekki suma unga þingmenn okkar Reykvíkinga, sem vilja kæfa umræðuna með því að annað hvort ekki hafa málið á dagskrá eða halda þjóðaratkvæðagreiðslu um hvort hún komist á dagskrá. Það er ekki í anda sjálfstæðisstefnunnar að kæfa lýðræðislega umræðu frekar en það er í anda hennar að taka ekki þátt í samstarfi lýðræðisþjóða.
Ég vil þakka formanni flokksins og miðstjórn fyrir að taka ES aðild á dagskrá með myndarlegum hætti og freista þess að ná forystunni í þessu mikilvæga máli.

Ef eitthvað er ekki í anda sjálfstæðisstefnunnar er það að stefna að því að afnema sjálfstæðið.

Þakka þér fyrir enn eina góða grein um Evrópumálin Benedikt.

Ég er sammála þeim rökum sem þú setur fram fyrir því að Ísland sæki um aðild að ESB. Það er gríðarlega mikilvægt að Íslendingar sýni það í verki að hér sé vilji til að hreinsa til af alvöru. Að mínu mati er aðild að ESB besta leiðin til að tryggja hagsmuni Íslands til lengri tíma og endurheimta traust á alþjóðavettvangi.

Nú er tækifæri fyrir Sjálfstæðisflokkinn til að reka af sér slyðruorðið og leiða þjóðina í ESB málinu. Ef hann gerir það ekki, þá er hætt við því að hann verði í aftursætinu þegar önnur stjórnmálaöfl leiða okkur til frekara samstarfs við Evrópu.

Landsfundur Sjálfstæðisflokksins á að veita forystu hans opið umboð í Evrópumálunum sbr. ræðu Bjarna Benediktssonar frá 5. janúar hér á vefnum. Í framhaldinu á að skilgreina samningsmarkmið.

Aftur á móti tel ég ekki skynsamlegt að setja þröng og ófrávíkjanleg skilyrði við samningsumboðið. Hætt er við því að þá muni viðræður við ESB sigla í strand á fyrstu metrunum og ESB málin munu hanga óleyst yfir höfðum okkar.

Ég tek undir með formanninum Geir Haarde þar sem hann sagði í Valhöll í dag að mjög mikilvægt væri að fá samning við ESB á borðið, sem þjóðin tæki svo afstöðu til. Öðruvísi verða þessi mál ekki leyst.

Að lokum við ég hrósa Evrópunefnd flokksins fyrir gott starf, sem hefur hleypt miklu lífi í umræðuna og lyft henni á hærra plan.

Benedikt varpar fram mikilvægri spurningu:
"Íslendingar standa nú frammi fyrir meiri vanda en dæmi eru um í sögu lýðveldisins. Við þessar aðstæður er eðlilegt að spurt sé hvort ekki sé önnur verkefni brýnni en að ganga til viðræðna við Evrópusambandið (ES) um aðild. Væri okkur ekki nær að leysa þann mikla vanda sem að þjóðinni steðjar og mun gera áfram um langa hríð?"

Svarið hlýtur að vera augljóst:
Umræður um ES, samningar, umsókn og þjóðaratkvæðagreiðsla - allt kostar þetta tíma og athygli sem annars mæti nota til að leysa aðkallandi vandamál heimila og fyrirtækja. Eða finnst einhverjum að sú vinna sé að ganga svo hratt að hægt sé að bæta á sig fleiri úrlausnarefnum?

Endurheimtum trausts
Sumir vilja trúa að yfirlýsingar um að Ísland sé á leið í ES og Evru muni auka traust á landi og þjóð. Ég dreg það í efa. Fögur fyrirheit vekja ekki traust í sjálfu sér, en góð frammistaða getur gert það. Ég tel að meiri virðing verði borin fyrir okkur sem þjóð ef við tökum okkur tak, lærum af mistökum okkar og byggjum upp á nýtt. Gerum það hratt og vel, sýnum ráðdeild og dugnað og þá endurheimtum við það traust og virðingu sem okkur ber.

Göngum svo í ES ef það er gott, en þegar við höfum tíma til þess að gera það af yfirvegun, standandi í báðar fætur.

Svo er það Krónan... það er fullt af valkostum hér, jafnvel sá að halda krónunni og stýra henni af meiri skynsemi. Allt hefur kosti og galla: krónan, einhliða upptaka, myntfrelsi, myntráð. Skoðum og metum. En aðild að ES og upptaka Evru virðist í fljótu bragði vera sá sem er dýrastur í framkvæmd og tekur lengstan tíma.

Tek undir þakkir til Evrópunefndar fyrir gott framtak!

Sæll, Benedikt.

Mig langar að benda þér á álit æðsta dómstóls jaðarhéraðsins Íslands, að því gefnu að þú og þínir fái því farmgengt að við játum okkur sigruð og göngum í ESB

Í örstuttu máli segir Evrópudómstóllinn í áliti sínu frá 14. desember 1991 að aðild að EFTA og þátttaka í EES-samstarfinu feli ekki í sér afsal á fullveldi. Efasemdamenn mega lesa álitið í heild sinni

Álitið má í heild sinni finna hér: http://eur-lex.europa.eu/smartapi/cgi/sga_doc?smartapi!celexplus!prod!CELEXnumdoc&numdoc=61991V0001&lg=en

Ég vil benda á orð Styrmis að best væri að hafa atkvæða kostningu innnan sjálfstæðisflokksins um ESB. Það væri mjög lýðræðislegt og mundi leysa allar efasemdir innan flokksins.
Ég vil taka undir orð formanns Geir H Haarde í ræðu dagsins að fleyri mál mætti nálgast á lýðræðislegri hátt og skoðanir virtar eins og þessi Evrópunefnd hefur valið.
Ég er sammála að aukið lýðræði hér á landi mundi auka samheldni þjóðarinnar.

Það er margt í þessari samantekt hjá Kristjáni og Árna varðandi EU umræðuna sem þarfnast svara. Sé ekki að Benedikt sé að bæta neinu inn í þann sarp með þessari annars ágætu grein.

Nokkur atriði:

"Á það er bent að gagnvart ríkjum utan ES myndu viðskiptasamningar sem Íslendingar hafa nú gert um tolla víkja fyrir samningum ES. Í einhverjum tilvikum verður þetta eflaust lakara en nú, en á hitt ber að líta að ES hefur miklu fleiri samninga en Ísland og líklegt að miklir peningar og fyrirhöfn sparist í samningaferli."

Gott og vel en erum við ekki að ná betri samningum en EU við stærri þjóðir eins og s.s. Kína vegna þess að við erum "smá peð" og ógnum engum? Er þetta smáatriði? Er kostnaðurinn óheyrilegur? Held ekki, við erum að borga fólki fyrir að vinna vinnuna sína. Er ekki tilfellið að þeir samningar sem við höfum gert, við lönd utan EU, hafa opnað dyr sem jafnvel standa EU ekki til boða án borgunar.

Það eru akkúrat þesar dyr sem þurfa að vera opnar núna, við þurfum einfaldlega aðra markaði en EU. Sem dæmi þá er í dag er þetta sama "viðskiptaveldi" að heimta staðgreiðslu en gefur hvorki afslátt né lítur við öðru en að fá sinn 30 - 60 daga greiðslufrest. Við getum alltaf gengið þar inn ef okkur hentar, það er bara þannig.

Annar punktur í umræðuna er t.a.m. sá að um 20 þúsund manns vinna í EU við að vinna lax, sem að mestu kemur frá Noregi. Ætlar einhver að segja mér að ef Noregur færi í EU og fullynni sinn lax heima hjá sér að Ermasundslöndin (þar sem mest af þessu er unnið) muni ekki setja á einhver önnur höft sem útilokaði fullvinnslu Norðmanna heimafyrir?

Ég játa að við erum aðeins hölt og skökk en ekki blind og heyrnalaus einnig.

Rétt er að staldra við þessi orð í grein Benediks:

"En gætu þjóðirnar ekki ákveðið að hleypa Spánverjum inn í lögsöguna eftir
tuttugu ár? Um þetta er auðvitað ómögulegt að fullyrða, en hefð er fyrir því að
sambandið gangi ekki á grundvallarhagsmuni þjóða. Ef reglunum yrði breytt til
þess að hleypa útlendingum inn í fiskveiðilögsögu okkar yrði það rof á þessari
hefð".

Það er einmitt ómögulegt að fullyrða um hluti af þessu tagi, bæði hvað snertir
fisk eða aðrar auðlindir, hernað, skatta eða opinbert tungumál á Íslandi ef
út í það er farið. Evrópusambandið er í hraðri þróun og allar "hefðir" hafa skapast
í sambandi þar sem einstök ríki hafa haft neitunarvald. Það verður senn úr
sögunni ef að líkum lætur. Með nýjum reglum koma nýjar hefðir og ekki
er gott að sjá hverjar þær verða. Það er þó ljóst að Íslendingar munu lítil sem
engin áhrif hafa þar á hvort sem þeir verða í sambandinu eða ekki.

Eitt sem mér finnst vanta í þessa grein og reyndar í alla þessa umræðu eru vangaveltur um vaxta og peningamál.

Nú er því haldið fram að við verðum ávallt að halda uppi hærra vaxtastigi en önnur lönd, rökin eru þau að hagkerfið sé lítið osfrv. Jafnframt er því haldið fram að einungis verði hálft dúsin af gjaldmiðlum notuð í heiminum, eða svo, í nánustu framtíð.

Ég vil og þykist eiga heimtingu á, í samhengi við að við erum ný farin á hausinn, spyrja af hverju hagkerfið okkar á að geta borgað hærri vexti en önnur? Hvaða rök eru fyrir því að hæfni okkar sé þvílík að við séum borgunarmenn fyrir miklu hærri vöxtum en nokkuð annað land, norðan miðbaugs?

Ef frjálst flæði fjármagns á að vera raunveruleikinn og við tökum upp annan gjaldmiðil, hvernig getur þá íslenskt hagkerfi borgað hærri vexti en annað sem notast við sömu mynt?

Ég tel einfaldlega að við séum búin að prófa þetta, með krónunni, með þeim afleiðingum sem við þekkjum. Afleiðingarnar verða ekki aðrar þó að annar gjaldmiðill sé notaður. Ég get í það minnsta ekki séð nein rök fyrir annari og hagstæðari niðurstöðu, því miður.

Upptaka annars gjaldmiðils, hvort sem það er innan EU eða ekki, hlýtur því að kalla á allsherjar endurskipulagningu á peningamálum þjóðarinnar.

Þetta atriði vantar algerlega inn í umræðuna að mínu viti.

Sindri.

Ég er búinn að skrifa og tala um peningastefnuna í nokkra mánuði. Þú getur fundið mikið af þeim skrifum á evropunefnd.is
og þó meira hér: http://altice.blog.is/blog/altice/

Ef stjórnvöld ætla ekki að koma lagi á efnahagsmál þjóðarinnar, verður almenningur að taka að sér verkið. Taka verður upp nýja peningastefnu sem byggir á traustum innlendum gjaldmiðli. Þetta er krafa sem almenningur verður að fylgja fram og að því er bezt verður séð er einungis ein fær leið til þess. Krefjast verður þjóðaratkvæðis um nýjan gjaldmiðil.

Þjóðaratkvæði er sanngjörn leið til að leiða í ljós vilja þjóðarinnar og leið sem gefur úrtölumönnum tækifæri til að leggja fram rök gegn nýjum traustum gjaldmiðli, ef einhver gagnrök finnast. Úrtölumenn virðist fyrst og fremst vera að finna í röðum embættismanna ríkisins. Líklega eru það sömu menn sem komu á núgildandi peningastefnu og bera því ábyrgð á efnahagshruni þjóðarinnar.

Til að létta embættismönnunum verkið, hef ég því hannað atkvæðaseðil fyrir kosningu um nýjan gjaldmiðil. Þeir sem vilja halda gamla gjaldmiðlinum fá auðvitað að merkja í sinn reit. Nærsta verkefni er ykkar lesenda, að dreifa atkvæðaseðlinum og hefja söfnun undirskrifta um þjóðaratkvæðið.

Atkvæðaseðilinn er að finna hér: http://altice.blog.is/blog/altice/entry/774412/

Loftur Altice Þorsteinsson

Góð hugmynd með þjóðaratkvæði til að leiða í ljós vilja þjóðarinnar.
Það gæfi þjóðinni meiri tilfinningu að vera þáttakandi í stefnumörkun ádeilumála.
Tiltrú þjóðarinnar á stjórnmálamönnum hefur rýrnað töluvert undanfarið.
Þjóðaratkvæðagreiðslur í hitamálum gæti vakið aftur trú fólksins og ábyrgðatilfinningu á atkvæði sínu.

Upplýst og gegnsætt lýðræði er hægt að gefa þjóðinni með litlum kostnaði.

Félagi Benedikt

Ef þjóðir Evrópu lýstu afdráttarlaust yfir því að Evrópusambandið verði bandalag fullvalda ríkja, þá teldi ég einboðið að Íslendingar gengju í Evrópusambandið - fullvalda íslenskt ríki í bandalagi við fullvalda ríki í Evrópu.

Því miður eru flest teikn á lofti sem benda til þess að þetta verði ekki raunin.
Evrópa er að sameinast í stórríki; þegar Lissabon-sáttmálinn tekur gildi er nánast allt það til staðar sem einkennir sjálfstætt ríki samkvæmt alþjóðlegum skilgreiningum; skilgreint landsvæði, sameiginleg landamæri, forseti, sjálfstæð utanríkisstefna, varnarstefna, hæstaréttur, þing, framkvæmdastjórn, gjaldmiðill, dómskerfi, fáni, þjóðsöngur, þjóðhátíðardagur og auðvitað stjórnarskrá. Evrópuher er innan seilingar.

"Hlutverk Evrópu í heiminum breytist ef okkur tekst að sameina álfuna, vonandi á næstu fimmtíu árum. Látum okkur dreyma um Evrópu – lengi lifi Evrópa," segir Giscard D'Estaing, fyrrverandi Frakklandsforseti.

Evrópa er að sameinast í risaríki.

Þessi atburðarás var tekin með inn í sviðsmynd Evrópunefndar á frábærum fundi Evrópunefndar Sjálfstæðisflokksins um helgina; starf nefndarinnar er skýr staðfesting á því að Sjálfstæðisflokkurinn er ein helsta auðlind íslenskrar þjóðar.

Því verða Evrópusinnar að svara grundvallarspurningum:

Hvernig sjá þeir Ísland í evrópsku risaríki?

Hvernig reiðir íslensku þjóðerni af í evrópsku stórríki?

Þar til Evrópusinnar sannfæra íslenska þjóð um um að henni sé óhætt í evrópsku stórríki, þá berjast þeir við vindmyllur líkt og Dón Kíkóti; þeir hafa storminn í fangið, jafnvel þó allir fjölmiðlar berjist hatrammlega fyrir aðild að Evrópusambandinu, eins og raunin er. Benedikt verður að gera betur en skauta jafnléttilega í gegn um hagsmuni sjávarútvegs og raun ber vitni í pistli sínum.

Benedikt heldur því kinnroðalaust fram að það skipti almenning "tiltölulega litlu" þó forræði fiskimiðanna sé flutt til Brussel !!!

Þetta er ekki sannfærandi málflutningur, lýsir afar veikum málstað.

Kjarni málsins er að Evrópusinnar hafa ekki sannfært þjóðina um að henni sé óhætt í Evrópusambandinu - allra síst Sjálfstæðismenn sem sögulega hafa haldið á fjöreggi íslenskrar þjóðar.

Þetta er mikilvæg spurning Hallur, sem ESB-sinnar verða að svara. Ætlast þeir til að Íslendingar gefi upp yfirráð sín yfir landi og þjóð, til annars ríkis, án styrjaldar ? Af hverju bjóðum við þá ekki Bretlandi eða Bandaríkjunum að hirða óðal feðranna ?

Ef áætlanir Brussel ganga eftir, að gera ESB að einu ríki, munum við örugglega sjá einhver ríki berjast við að komast þaðan út. Menn hafa ekki staðið í blóðugum styrjöldum fyrir sjálfstæðu þjóðríki í 100-1000 ár, til að gefa fullveldið frá sér vegna einhverra hugsanlegra fjárhagslegra ávinninga. Mörgum finnst nú þegar of langt gengið.

Þetta er mikilvæg spurning, sem ESB-sinnar verða að svara. Ætlast þeir til að Íslendingar gefi upp yfirráð sín yfir landi og þjóð, til annars ríkis, án styrjaldar ?

Skrifar Loftur Altice Þorsteinsson.

Ég tek undir þetta, nóg er blóðbragðið þegar í fólki.

Íslenskum sjávarútvegi er engin hætta búin af aðild Íslands að Evrópusambandinu. Reynslan er sú að ríki sem bera fram skynsamleg rök - á þau er hlustað. Það er fullt tillit tekið til skynsamlegra raka innan Evrópusambandsins og sá sem ber þau fram fær mái sínu framgengt innan Evrópusambandsins. Þessi er reynsla síðustu fimmtíu ára og mun ekki breytast um ókomna tíð. Það eru skynsamleg rök að Ísland hafi þjóðarhagsmuni af því að viðhalda þeim öfluga sjávarútvegi sem til staðar er. Sú verður raunin hvort sem við erum innan - eða utan Evrópusambandsins. En til að endurreisa það traust sem Benedikt fjllar um þarf að vera breyting, umbreyting og enn meiri breyting til hins betra. Slík umbreyting fæst með aðild Íslands að Evrópusambandinu.

Fyrst þarf að byggja upp traust innanlands.

Eins og er treysti ég engum og allra minnst ESB.