Ég er neytandi og hef enga fjárhagslega hagsmuni að standa með Íslenskum landbúnaði.

Ég hef ekki staðið í pólitýsku framapoti hingað til sem gæti villt mér sýn.

Ég styð Íslenskan landbúnað heils hugar.

Ég tel það mikil lífsgæði að fá Íslenskar ómengaðar landbúnaðarvörur.

Ég tel það þjóðaröryggismál að hafa sterkan Íslenskan landbúnað.

Ég hef ferðast nógu mikið erlendis til að hafa samjöfnuð í gæðum.

Ég tel fjölbreitt atvinnusamfélag nauðsin.

Ég hef þá trú að ef landbúnaði væri betur sinnt hér á landi og ekki alltaf verið að tala niður til landbúnaðar kæmi enn meira út úr honum.

Meðalaldur bænda hefur verið hár og nokkuð ljóst að nýliðun mun ekki viðhalda þessari tölu, eða 3.400 einstaklingum. Fjarlæggð frá leik- og grunnskóla mun valda að stærra og stærra svæði leggast af sem heilsárbúseta. Spurnign mín er kannski þessi hvort náttúrleg fækkun bænda skapi ekki sóknarfæri fyrir þá fáu sem vilja hefja búskap í nánustu framtíð sem felst í stæri einingum, tæknivædari og hagkvæmari í alla staði. Þjóðfélagsbreitingar sem þessar taka jú alltaf einhvern tíma.

Miðað við að Ísland gangi ekki í Evrópusambandið, er þá þar með sagt að umræddir innflutningstollar geti ekki lækkað og knúið þannig íslenska bændur til aukinnar framleiðni. Alþingi á hverjum tíma hefur þessa tolla í hendi sér og kröfur frá kjósendum sem eru sjálfir neytendurinar ákveða samsetnigu þingsins.

Ég þekki lítið til í landbúnaði, en gaman væri að fá sýn þeirra sem til þekkja, hvernig landbúnaður á Íslandi líti út eftir 30 ár hvað þetta varðar ef við göngum ekki í Evrópusambandið.

Eitt atriði í niðurlagi þessarar greinar er fjallað um aukna flutninga á landbúnaðarvörum milli landa. Olía mun hækka aftur þegar kreppunni líkur því vinnsla úr nýjum olíulindum er að verða dýrari og dýrari og nýjar lindir hafa ekki fundist í jafnmiklum mæli og neysluaukningin í heiminum hefur orðið. Sjóflutningar nýta olíu sem orkugjafa og munum við sjá verulega hækkun á þeim þegar fram líða stundir. Fróðlegt væri að vita hvað flutningskostnaður vörunar erlensdis frá á eftir að hækka mikið frá því sem nú er og étur þ.a.l. upp hluta af ávinnig á lækkun á innflutningstöllum.

Nú getur mjólkurframleiðandi ekki setið alfarið hjá.

Þessar fullyrðingar um vænta lækkun vöruverðs við inngöngu í ESB og hátt verð á innlendum landbúnaðarvörum vekja mér alltaf jafn mikla furðu. Ég fletti upp skýrslu Forsætisráðuneytisins frá 2004, þar sem gerður var samanburður á matvælaverði hér á landi og á Norðurlöndunum og í ríkjum ESB. Á bls. 7 er ágæt mynd sem sýnir ýmsa vöruflokka í þessum samanburði. Sú mynd sýnir að allar matvörur nema fiskur er allmiklu hærri hér en í þessum löndum. Til dæmis virðist einn allra mesti munurinn vera á brauði og kornvörum. Sá vöruflokkur er þó að ég best veit ekki háður neinum höftum eða tollum. Sykur og sælgæti er einnig mjög hátt. Kaffi, te og kakó virðist vera á svipuðu róli og mjólkurafurðir.

Svipuð skýrsla var gerð á rannsóknarsetri Samfylkingarinnar á Bifröst og gaf svipaðar niðurstöður (þ.e.a.s. miklar líkur á lækkun matarverðs við inngöngu í ESB). Ég var einu sinni vitni að kynningu á þessari skýrslu og kom vel í ljós hve rökin að baki niðurstöðunum voru fátækleg. Hef varla orðið vitni að öðrum eins vandræðagangi vísindamanns við útskýringar á eigin niðurstöðum.

Það er því eitthvað fleira sem þarfnast útskýringar að mínu mati. Það ber líka að athuga það að þessar rannsóknir voru gerðar á tímum ofurkrónu. Nú er öldin önnur og verður örugglega svo um einhverja framtíð.

Ég hef trú á að á Íslandi geti vel þrifist landbúnaður t.d. mjólkurframleiðsla. Við eigum ágætt og frjósamt land og mikið landrými. Búin eiga eflaust eftir að stækka eins og Sölvi bendir á og það eykur framleiðni amk. að vissu marki. Það kemur þó í ljós, ef skoðaðar eru tölur frá öðrum löndum að verð pr. líter og bústærð eru ekki endilega í miklu samhengi en það skiptir miklu máli að auka afköst á hverja krónu sem fjárfest er í þessu. Því væri athyglivert að gefa leyfi til tilrauna með önnur kúakyn og fá úr því skorið hvort ódýrara væri að framleiða hvern líter með þeim (en það er vægast sagt mjög líklegt).

Verst er að heildarframleiðslan í landinu er í það minnsta og ég er hræddur við að ef innflutningur verður leyfður og nær kanski 20% þá verði enn dýrara að framleiða þá lítra sem eftir verða. Þetta á ekki síður við úrvinnsluna en bændur sjálfa.

Búskapur í sveitum sem lagður er af, verður ekki endurreistur nema með mjög miklu átaki. Með tilliti til matvælaöryggis og þess hve mjög við erum háð innflutningi á matvælum nú þegar - með tilliti til mikilvægis landbúnaðar í byggðum landsins og með tilliti til þess hve matvælaskortur og orkuskortur er fyrirséður í veröldinni, þá tel ég að við eigum að stunda landbúnað hér áfram og stuðla að þróun hans.

Það er hins vegar full þörf á að leita leiða til að þessi atvinnugrein verði ekki eins háð opinberum stuðningi og nú er og er það í raun ekki síður leiðinlegt fyrir bændur sjálfa en allan almenning að svo skuli vera.

Nokkrar staðreyndir varðandi íslenskan landbúnað.

Ef skoðað er síðasta Bændablað (13 janúar) þá má sjá að það hlutfall ráðstöfunartekna ísl. neytenda til kaupa á matvælum er 14,6%. Það er lægra heldur en á öllum hinum norðulöndunum að Noregi undanskildu (Noregur er ekki í ESB). Best var þetta í Sviss sem er heldur ekki í ESB og þar þykir landbúnaður dýr. Ísland var í níunda sæti af 31 ríki.

Það er nefnilega ekki hægt að tala um verð í þessu samhengi það verður að tala um kaupgetu.

Af hverju er td. fatnaður, skór og ávextir ekki á sama verði hér og í ESB? Þessar vorur bera enga ofurtolla.

Reyndar miðað við gengið núna þá er verðið lægra hér á mörgum landbúnaðarvörum heldur en í Evrópu. (Við hvaða gengi á að miða?)

Ísl. stórkaupmenn leggja margfalt minna á erlendar landbúnaðarvörur heldur en íslenskar (Af hverju skyldi það vera?)

Ísl. stórkaupmenn skila allri íslenskri kjötvöru sem er að renna út án kostnaðar. Hvernig verður það með erlendu vörunna?

Hvað heldurðu að nýmjólk muni kosta á íslandi þegar enginn arðsemi verður lengur á vinnslunni?

Hvað heldurðu að íslenskt lambakjöt muni kosta þegar afurðarstöðvarnar hafa ekki lengur svína og nautakjöt til að vinna úr sem berst til þeirra allt árið?

Það er hreinlega barnalegt að halda því fram að erlendar landbúnaðarvörur verði seldar til framtíðar litið á öðru verði heldur en kaupgeta fólks segir til um (samanber fatnaðinn. skóna og ávextina).

Þurfum við á því að halda núna að auka gjaldeyriskaup, auka atvinnuleysi og minnka verðmætasköpun í landinu.
Er það til hagsbóta fyrir íslenska neytendur?

Eftirfarandi færsla af Vefþjóðviljanum um landbúnaðarmál og ESB frá 21. september 2008:

---

"Look at where the money goes. 42 per cent of the budget will go on the Common Agricultural Policy, including a billion euros to subsidise the growing of tobacco in Greece. For all the talk about Europe becoming a hi-tech economy, we are still fire-hosing money at a system of farm support that drives up prices, penalises the poorest consumers, degrades the environment, hinders trade liberalisation and impoverishes the developing world."
-Daniel Hannan, þingmaður breska Íhaldsflokksins á Evrópuþinginu, lýsir landbúnaðarstefnu Evrópusambandsins

Landbúnaðarmál voru mjög í sviðsljósinu í tengslum við Doha-samningaviðræðurnar sem fram fóru í sumar og var því miður slitið snögglega án samkomulags um niðurfellingar á framleiðslutengdum landbúnaðarstyrkjum eins og meðal annars var stefnt að. Evrópusambandið hafði undir lokin boðist til að skera slíka styrki allverulega niður en fullvissaði á sama tíma bændur í aðildarríkjum sínum um að sama hver niðurstaða samningaviðræðnanna yrði þá myndi hún ekki hafa nein áhrif á styrki til þeirra. Aðrir styrkir en framleiðslutengdir yrðu einfaldlega auknir og látnir vega upp hvers kyns niðurskurð á þeim framleiðslutengdu. Niðurstaðan yrði því einfaldlega óbreytt ástand og markmiðum Doha-samningaviðræðnanna um draga úr alþjóðlegum viðskiptahindrunum þar með gefinn fingurinn. Íslensk stjórnvöld tilkynntu síðan hérlendum bændum að sama skapi áður en viðræðunum var slitið að staðið yrði eins að málum hér á landi.

Íslenskur landbúnaður hefur lengi verið nær því að flokkast sem einhvers konar félagsleg aðstoð en nokkurn tímann atvinnugrein með eðlilegum formerkjum. Og ástandið í þeim málum er síður en svo betra innan ESB þó áhugamenn um aðild Íslands að sambandinu fullyrði oft og iðulega að á einhvern furðulegan hátt muni íslenskur landbúnaður færast til annars og betri vegar yrði Ísland gert að áhrifalausu jaðarsvæði í hinu fyrirhugaða stórríki. Svona rétt eins og allt annað. Þó er rétt að hafa það í huga að skilaboðin eru talsvert ólík eftir því við hvern er rætt. Þannig eru frjálslyndir einstaklingar sem vilja sjá landbúnaðinn starfa í sama umhverfi og aðrar atvinnugreinar á eigin fótum fullvissaðir um að aðild að ESB myndi leiða til aukins frjálsræðis í þeim geira. Á sama tíma er þeim sem vilja sjá bændur áfram á framfæri skattgreiðenda tjáð að slík aðild hefði í för með sér aukinn opinberan stuðning við þá sem stunda landbúnað hér á landi.
„Það vill nefnilega stundum gleymast að ESB er tollabandalag en ekki fríverslunarbandalag eins og til að mynda Fríverslunarbandalag Evrópu (EFTA) sem Ísland er aðili að ásamt Noregi, Sviss og Liechtenstein. Aðildarríki EFTA hafa fullt frelsi til þess að semja um fríverslun með landbúnaðarvörur og allar aðrar vörur við öll önnur ríki og markaðssvæði, þá annað hvort ein eða í samfloti, ólíkt aðildarríkjum ESB sem hafa framselt frelsi sitt til þess til stofnana sambandsins og embættismanna þeirra.“

Það er eins með landbúnaðarmál Íslendinga og ýmislegt annað hér á landi að fjölmargt má þar betur fara en það er eins ljóst að fæst af því yrði lagað með innlimun Íslands í ESB. Það hefur gengið hægt að koma á umbótum í íslenskum landbúnaði en enn verr innan ESB ef eitthvað. Þó Bretar séu til að mynda ein stærsta aðildarþjóð ESB hafa þeir ekki náð neinum teljandi árangri við að stuðla að umbótum í frelsisátt á landbúnaðarstefnu sambandsins þrátt fyrir að hafa barist ötullega fyrir því allar götur síðan þeir gerðust þar aðilar árið 1973. Í rúma þrjá áratugi! Einkum eru það nágrannar Breta handan Ermarsundsins, Frakkar, sem hafa staðið í vegi fyrir öllum slíkum tilraunum og skyldi kannski engan undra þar sem stór hluti landbúnaðarstyrkja ESB skilar sér til franskra bænda. Fast að helmingur fjárlaga ESB er varið í sameiginlega landbúnaðarstefnu sambandsins og er um stjarnfræðilegar upphæðir að ræða á ári hverju sem teknar eru úr vösum skattgreiðenda aðildarríkjanna með milligöngu ríkisstjórna þeirra.

Vaxandi alþjóðavæðing hefur leitt til sífellt háværari radda innan ESB um að vernda verði framleiðslu aðildarríkja sambandsins gegn samkeppni við vörur framleiddar utan þess, þá ekki síst landbúnaðarvörur. Svo virðist sem vaxandi stuðningur sé innan ESB við það sjónarmið að bregðast beri við hnattvæðingunni með aukinni einangrun, tollum og ríkisstyrkjum. Nicolas Sarkozy, Frakklandsforseti, hefur einkum verið talsmaður þess. Ef Ísland gengi í ESB er líklegt að stór hluti íslenskrar landbúnaðarframleiðslu yrði ekki samkeppnishæfur við hliðstæða framleiðslu í ríkjum sambandsins. Það væri vissulega jákvætt að eðlileg samkeppnislögmál væru látin gilda í þessum efnum en þá má ekki gleyma því að á móti kæmi að komið yrði í veg fyrir alla eðlilega samkeppni við landbúnaðarframleiðslu ríkja utan ESB með verndartollum og styrkjum sambandsins. Það vill nefnilega stundum gleymast að ESB er tollabandalag en ekki fríverslunarbandalag eins og til að mynda Fríverslunarbandalag Evrópu (EFTA) sem Ísland er aðili að ásamt Noregi, Sviss og Liechtenstein. Aðildarríki EFTA hafa fullt frelsi til þess að semja um fríverslun með landbúnaðarvörur og allar aðrar vörur við öll önnur ríki og markaðssvæði, þá annað hvort ein eða í samfloti, ólíkt aðildarríkjum ESB sem hafa framselt frelsi sitt til þess til stofnana sambandsins og embættismanna þeirra.

Ekki er síðan á bætandi að ESB skuli ekki hafa hugmynd um það hvernig nánast öllum þeim háu fjárhæðum sem fara í landbúnaðarmál innan þess er varið eftir að þeim hefur verið úthlutað til aðildarríkjanna. Eins og alræmt er orðið hefur bókhald ESB ekki hlotið samþykki endurskoðenda sambandsins í 13 ár samfellt! Gríðarleg spilling þrífst fyrir vikið innan landbúnaðarkerfis ESB eins og raunar víðar í stjórnkerfi sambandsins enda er allt eftirlit í molum og gegnsæið minna en ekkert. Og ekkert hefur enn verið gert til að koma þessum málum í rétt horf þrátt fyrir að nú séu liðin sex ár síðan bókhaldshneyksli ESB var gert opinbert árið 2002. Eina sem gert hefur verið til þessa er að reyna að sópa málinu undir teppið og láta sem ekkert hafi í skorist. Og enn hefur enginn verið látinn taka pokann sinn vegna þessa hneykslismáls nema yfirmaður endurskoðendasviðs ESB sem vakti athygli á málinu eftir að hafa hvarvetna komið að lokuðum dyrum hjá forystumönnum sambandsins sem höfðu engan áhuga á að gera neitt í því – og hafa ekki enn.

Það er því deginum ljósara að margfalt meiri möguleikar eru á að koma á umbótum á íslenskum landbúnaði í frelsisátt utan ESB þar sem Íslendingar hafa fullt frelsi bæði til þess að semja um fríverslun við hverja sem er og gera hverjar þær breytingar á landbúnaðarmálum sínum sem þeir kjósa án þess að þurfa að spyrja einn eða neinn um leyfi til þess. Innan ESB væri ekki hægt að koma einhverjum slíkum umbótum á nema Frakkar, Pólverjar, Spánverjar og allar hinar aðildarþjóðirnar sem hafa ríkra hagsmuna að gæta þegar landbúnaðarstyrkir sambandsins eru annars vegar væru einnig samþykkar því. Og það er einfaldlega ekki að fara að gerast.

http://www.andriki.is/default.asp?art=21092008

Ágætt innlegg um landbúnað og ESB.

Það er alltof oft sem það gerist að hagsmunir neytenda, sem eru margir og dreifðir og eiga sér fáa talsmenn, eru látnir víkja fyrir hagsmunum lítilla hópa, sem eru skipulagðir og herja í krafti hagsmunasamktaka á stjórnmálamenn til að fá sérmeðferð og ríkisstyrki.

Landbúnaðarstefna ESB er ekkert til að hrópa húrra fyrir, en hún gengur þó miklu mun skemur í vitleysunni en sú íslenska. Landbúnaðarstefna Íslendinga er slæm fyrir alla, ríkið, neytendur og síðast en ekki síst bændur. Þetta kæfingarfaðmlag við ríkið er ekki gott fyrir bændur, það drepur niður frumkvæði og nýsköpun, á meðan ýmsir milliliðir mjólka kerfið. Neytendur sitja svo uppi með himinhátt matvælaverð og þurfa að auki að borga niður framleiðsluna.

Lausnin gæti verið sú að leyfa innflutning á erlendum matvælum, en borga bændum þá ákveðna tekjutryggingu. Þannig væru bændur ekki skildir eftir á köldum klaka og færi best á því að þeir sýndu sjálfir frumkvæði í að brjótast út úr þessu sjúka kerfi. Einnig þarf að huga að lífeyrisréttindum bænda, sem eru ekki góð. Við þetta myndi búum að sjálfsögðu fækka, þau yrðu stærri, hagkvæmari og gætu framleitt með mun lægri einingakostnaði, þ.e. þau verða samkeppnishæf við innflutta vöru.

Ég óttast lítið að mjólkurframleiðsla eða lambakjötsframleiðsla leggist af við inngöngu í ESB. Helst er það framleiðsla á hvíta kjötinu sem mun fá samkeppni, en sú framleiðsla á sennilega meira skylt við iðnað en landbúnað. Það myndu því ekki tapast svo ýkja mörg störf við að létta hömlum af landbúnaðinum. Á móti myndu svo væntanlega skapast ýmis störf í verslun og þjónustu, svo ekki sé minnst á að nýsköpun myndi aukast í greininni sem skapar líka störf.

Það má vel taka undir gagnrýni á ýmsa forystumenn bænda, sem virðast hafa mjög lítil traust á getu íslenskra bænda til að standa sig. Öll þeirra orka fer í að reyna að mjólka skattgreiðendur um styrki.

Rök þeirra sem tala með núverandi landbúnaðarkerfi og skáka í skjóli matvælaöryggis ættu að athuga að íslenskur landbúnaður er mjög háður innfluttum aðföngum, t.d. fóðri, vélarhlutum, eldsneyti o.s.frv. Framleiðslan stöðvast fljótt ef aðflutningar stöðvast. Þessi rök er því vart gild í umræðunni.

Það virðist vera fullreynt að íslenskir stjórnmálamenn drattist sjálfir af stað til að taka á þessum málum og forysta bænda er föst í gamla farinu eins og áður var minnst á.

Því miður náðist ekki lending í síðustu lotu Doha viðræðnanna, sem hefðu orðið til verulegra framfara í þessum málaflokki. Reyndar hefur verið bent á að að bændur ættu hugsanlega meira skjól innan ESB ef Doha viðræðurnar bera árangur á komandi árum, þ.e. ef menn eru mjög stífir á þeirri skoðun að landbúnað skuli vernda sérstaklega og styrkja með skattpeningum.

Innganga í ESB virðist vera ein af fáum leiðum til að eitthvað rofi til í þessu fyrir íslenska neytendur. Mín skoðun er sú að engin veigamikil rök hnígi að því að landbúnaðarmál standi í vegi fyrir inngöngu Íslands í ESB.

Það er eins og rök margra ESB sinna snúi að því að þeir trúa ekki á okkar eigin getu til að ráða okkar ráðum. Þetta og hitt á að fara til betri vegar við inngöngu vegna þess að fullreynt sé að við getum gert það sem við viljum gera. Geta menn alls ekki sætt sig við lýðræðið sem í gildi er og ef svo er væri þá ekki leið að breyta því? Eða eru þetta minnihlutahópar sem halda að þeirra sjónarmið þvingist í gegn með aðild. Þá þarf ekki að búa við það sem kemur út úr kosningum hér heima.
Annars tek ég undir það að margt má fara til betri vegar í Íslenskum landbúnaði og er nauðsynlegt að vinna að umbótum. Lang best væri að menn gætu rekið þessa atvinnustarfssemi á venjulegum grunni og þyrftu ekki að vera uppá ríkið komnir með tekjur. Þetta er hins vegar hægfara atvinnugrein, sem stafar m.a. af mjög löngu framleiðsluferli og þess vegna þarf þetta tíma til að þróast.
Matvælaöryggi er að sjálfsögðu atriði í þessu þó að rétt sé að við erum engu að síður háð ýmsum erlendum aðföngum. Það er hérumbil allt á þessu landi háð erlendum aðföngum en ég veit að af þeim gjaldeyri sem notaður er til aðfanga landbúnaðar eru talsverð margfeldisáhrif.
Að lokum vil ég minna á að neytendur hafa ekki aðeins hagsmuni af lágu matvælaverði (sem hefur í raun gengið illa að sýna fram á að muni verða). Þeirra hagsmunir liggja um allt samfélagið, hvern krók þess og kima. Enginn þegn þessa samfélags er ekki neytandi og því verða þeir að hugsa um heildarhagsmuni og þess vegna gerum við það líka.

Það er ósköp einföld ástæða afhverju landbúnaður hér nýtur heldur meiri styrkja en víða td. í Evrópu. Ástæðan er einfaldlega að landkostir eru þannig að kostaðarmeira er að framleiða landbúnaðarvörur. Allt og sumt.

Það er þó ekki = og engu megi breyta og ekkert sé hægt að betrumbæta.

Landbúnaðurinn er einn mikilvægasti þátturinn í inngöngu í ESB. Tryggja verður stöðu hans sem best. Enda munu framlög íslendinga til ESB skila sér aftur til landins í formi landbúnaðarstyrkja. Hverju nákvæmlega er hægt að ná fram kemur eki í ljós nema í viðræðum. Þó er óhætt að segja að sauðfjárbúskapur mun halda sínu og líklega kúbúskapur. Svía og kjúklingaframleiðsla mun eiga erfitt held ég. Spurning með grænmetið.

Einnig er hægt að ná fram auka eftirliti með innflutningi hrás kjöts til íslands á þeim forsendum að lítið er um sjúkdóma. Það gerir innflutningi þá erfiðara fyrir o.þ.h. Það er alveg hægt að tryggja hag landbúnaðarins þokkalega í viðræðum. Ekkert mál.

En almennt um ESB þá hef eg komist að því að líklega mun verða ómögulegt að fá sirka 1/4 íslendinga til að ræða ESB af einhverju viti. Bara not possible.

Einhver skrifar td að ofan " Eins og alræmt er orðið hefur bókhald ESB ekki hlotið samþykki endurskoðenda sambandsins í 13 ár samfellt!"

Þetta innan gæsalappa er þvæla.

Ein af þvælunum sem haldið er fram um ESB og haldið fram slag í slag, trekk í trekk. Þó mönnum sé margbent á rangfærslurnar og útskýrt fyrir þeim að þeir hafi látið gabbast af slúður og æsibaðamennsku - eins og að tala við grjót. Staðreyndir skipta einfaldlega ekki máli. Hjá hatursmönnum ESB er þetta einfaldlega trúarbrögð. Það er bara þannig.

Það slæma við þennan rangfærslumálflutning sem endurtekin er stanslaust af and-sinnum er, að þetta smá saman mengar umræðuna. Umræðan verður öll á skakk og skjön og snýst um eitthvað sem engu máli skiptir. Fer að snúast um einhverja þvælu bara.

Umræða um landbúnaðarmál eru alveg ótrúga yfirborðskennd eg verður sennilega það þangað til fólk stendur frammi fyrir því að svelta en þá skiptir ekki máli hvað brauðið kostar. Ég er búin að hugsa það undanfarin ár að það þurfi algjört hrun til að fólk skilji hvað er það sem skiptir máli

Núna standa Svínabændur frammi fyrir örlítilli offramleiðslu sem er að valda tjóni vegna samdrátttar í neyslu og er búið að reyna síðustu sex mánuði að senda tvo gáma af kjöti á aðra markaði. það er ekkert vandamál að selja kjötið en það það fæst hvergi innflutingsleyfi á sama tíma er verið að flytja inn kjöt á mjög lágum tollum, kjöt sem ESB er búið greiða niður um 50% en þeir keyptu kjötið af svínabændum 100.000 tonn í fyrra til að aðstoða þá
þegar bóndi tekur ákvörðun um framleiða grís kemur varan ekki markað fyrr en eftir eitt ár, þrjú til fjögur í nautakjöti bóndinn hefur ekki hugmynd um markaðstæður þá
60% af kjötneyslunni í landinu svín og kjúklingar og mjólkinni er um helmingurinn vinnsluvörur sem auðvelt er að flytja inn
Búast menn við því að eftir um helmings niðurskurð að varan sem eftir verður verði ódýrari?
Í dag eru allar landbúnaðarvörur teknar til baka sem ekki seljast versluninni að kostnaðarlausu
Á sumrin getur verið botnlaus sala á grillkjöti eða ekki neitt,
Halda menn virkileg að þessar vörur eigi eftir að lækka þegar verslunin þarf að fara að sjá um birgðahald, raða vörum í hillurnar og taka alla rýrnun en hún er mjög veruleg og ég tala ekki um þegar farið verðu að flytja kjötið frá spáni eða póllandi?
Hafa menn kíkt á kjötmarkaðina í þessum löndum.? Ég held að mörgum yrði óglatt.
Engin veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur og held ég ég það sé raunveruleikinn sem blasir við.
Það er búið að eyðileggja landbúnaðinn því miður.
Bændur eru búnir að lepja dauðan úr skel árum saman og í þeim erfiðleikum sem nú blasa við held ég að þrekið klárist

Ps
3400 bændur halda þjóðinni semsagt í gíslingu, ég held að það sé hægt að bæta 10-12000 manns við þá tölu en það eru afleitt störf.
Auðvitað er ekkert mál að setja þennan varg á atvinnuleysisbætur og sjá svo til

Bændur þessa lands eiga, jafnt og aðrir að gera þær kröfur til sín sjálfir að þeir vinni í rauninni fyrir sér. Þeir eiga ekki að berjast fyrir því að vera verndaðir og styrktir og það m.a. af sköttum láglaunafólks. Fulltrískt vinnufært fólk á almennt að vinna fyrir sér. Vinna fólks þarf að vera arðbær. Fólk á ekki að krefjast þess að aðrir haldi þeim upp nema að það þurfi á því að halda og geti ekki unnið fyrir sér sjálft. Velferðarkerfið er mikilvægt og það verður betra ef nægir að hjálpa og styrkja þá sem raunverulega þurfa á því að halda. Það er enn erfiðara núna þegar syrtir í álinn að styrkja landbúnaðinn um allt að 15 mja. kr. árlega.

Hugtakið matvælaöryggi hefur verið misnotað. Þegar kreppti að á fjármálamarkaði s.l. haust kröfðust bændur gjaldeyrisfyrirgreiðslu strax til að gera leyst út aðföng til rekstursins. Eðlilega þeir þurfa nefnilega á að halda erlendum aðföngum til að reka bú sín. Þau eru tæknivædd og það þarf tæki varahluti sem og lyf, fóður o. fl. aðföng erlendis frá.

Ég er bóndasonur, mér líður vel í sveitinni og finnst hún falleg. En ég tel landið okkar muni batna við að framfærslukostnaður lækki og skattar líka. Það mun til lengri tíma litið fjölga íslendingum hraðar, því færri munu flýja land vegna dýrtíðar og fleiri flytjast til landsins.

Opnum á nýja og betri tíma.

Sýnið stuðning !

http://www.facebook.com/group.php?gid=14387012487