
Þess virðist skammt að bíða að Íslendingar bætist í hóp olíuþjóða. Á Drekasvæðinu íslenska er talið að gríðarlegt magn olíu og gas kunni að vera að finna þó auðvitað sé engin trygging fyrir því. Olían er að sönnu fugl í skógi en fuglinn er þarna úti. Rútíneraðir norskir sérfræðingar, sem hafa rannsakað svæðið, telja að á Drekanum megi finna tíu þúsund milljarða olíutunna og jafngildi þess af gasi. Þetta kom fram síðastliðið haust á ráðstefnu um olíu á Drekasvæðinu sem er 350 kílómetra norð-austur af Íslandi. Rannsóknir eru að hefjast. Þann 18. desember síðastliðinn samþykkti ríkisstjórnin tillögu iðnaðarráðherra um að stefnt verði að útboði sérleyfa til leitar, rannsókna og vinnslu á olíu og gasi á Drekasvæðinu, norðaustur af Íslandi. Rannsóknarleyfin voru auglýst í í gær.
Ef tilgáta norsku sérfræðinganna, sem eru sjóaðir í olíuleit á hafsbotni, er rétt þá jafngilda verðmæti olíulindanna á Drekanum útgjöldum ríkissjóðs í 400 ár, samkvæmt fróðlegum Kompásþætti þess fína fréttamanns, Kristjáns Más Unnarssonar, þann 11. nóvember síðastliðinn. Í tíu þúsund milljörðum olíutunna á Drekasvæðinu og jafngildi þess af gasi felast stjarnfræðileg verðmæti. Árleg útgjöld ríkissjóðs 2008 voru um 400 milljarðar og það sinnum 400 ár jafngildir kr. 160.000.000.000.000, samkvæmt tölum nóvember síðastliðnum. Þetta er auðvitað óskiljanleg tala – hundrað og sextíu þúsund milljarðar króna eða hundrað og sextíu trilljarðar. Norsku olíusérfræðingarnir telja Drekasvæðið jafnstórt norska hluta Norðursjávar. Ef væntingar þeirra standast þá er Drekinn mun olíuauðugri en Miklabanki þar sem Nýfundlendingar vinna olíu.
Raunar er orðið trilljón ekki að finna í orðabók sem Mörður Árnason ritstýrði enda ekki þurft að nota í íslensku máli. En trilljón upp á engilsaxnesku er milljón milljónir – það er að segja talan 1 með tólf núllum fyrir aftan.
Fyrir utan fiskimiðin og orkulindir þá eru olíulindirnar enn ein staðfestingin á því að Ísland á ekki að fara inn í Evrópusambandið á þessum tímapunkti. Olían á Drekanum gefur okkur 160 trilljón ástæður til þess að hafna aðild. Norðmenn hafa ekki gengið í Evrópusambandið af tveimur ástæðum; fiskimiðunum og olíunni. Ef rétt reynist bætist olían við orkuauð Íslendinga innan aldarfjórðungs.
Sú kynslóð sem nú heldur á fjöreggi þjóðar hefur ekki leyfi til þess að binda hendur komandi kynslóða með því að flækja þjóðina enn frekar í net yfirþjóðlegs valds.
Þetta er svolítið seint í rassinn gripið Hallur. Allt er varðar aðrar auðlindir en fiski og landbúnað hafa Íslendingar þegar tekið inn. Þetta gengur mest út á að tryggja fjórfrelsið og samkeppni. Íslendingar voru að innleiða síðustu lögin og reglugerðir fyrir nokkrum árum.
Samningurinn um Evrópska efnahagssvæðið (EES), sem Gunnar er væntanlega að skírskota til, nær sem kunnugt er aðeins til innri markaðar Evrópusambandsins. Utan Evrópusambandsins er Ísland hins vegar ekki aðilar að t.a.m. sameiginlegri orskustefnu sambandsins sem verið er að setja saman né ákvæðum Lissabon-sáttmálans (lesist Stjórnarskrár Evrópusambandsins) um orkumál. Evrópusambandið mun ekki geta tekið í sínar hendur stjórn orkumála á Íslandi í gegnum EES-samninginn en það yrði hins vegar allt opið á það ef Ísland yrði hluti af sambandinu. Utan Evrópusambandsins munum við ennfremur geta samið um tollalausan útflutning á olíu og gasi og selt þessar vörur hæstbjóðanda, enda ólíklegt annað en að eftirspurn eftir þeim haldi áfram að vera mikil. Innan Evrópusambandsins væri ákvarðanir um tolla á slíkum vörum og viðskiptasamninga við önnur ríki hins vegar ekki lengur á okkar forræði.
Þú þarft kannski fullt af ástæðum til þess að segja nei. Það þarf hinsvegar bara eina góða ástæðu til þess að segja já.