
Samkvæmt niðurstöðum rannsóknar brezku hugveitunnar Open Europe frá því í marz 2007 taldi lagasafn Evrópusambandsins þá 170 þúsund blaðsíður. Fram kemur í niðurstöðunum að ef allar þessar blaðsíður væru lagðar hlið við hlið á langveginn myndu þær ná yfir rúmlega 50 kílómetra vegalengd. Ennfremur að þyngdin á þeim væri 286 kíló og væri þeim raðað í einn stafla myndu þær ná 11 metra hæð. Þessu til viðbótar sagði í niðurstöðum rannsóknarinnar að meira en 100.000 blaðsíður af lagagerðum hefðu þá verið framleiddar í Brussel undanfarinn áratug og að samtals hefði Evrópusambandið samþykkt 666.879 blaðsíður af lagagerðum síðan það var sett á laggirnar í marz 1957. Væri þeim raðað saman næðu þær yfir 193 kílómetra vegalengd. Heildarfjöldi lagagerða sambandsins í dag mun vera vel yfir 130.000. Samkvæmt niðurstöðum annarrar rannsóknar Open Europe eru starfsmenn Evrópusambandsins nú um 170.000 talsins sem er sambærilegt við það ef allir íbúar Reykjavíkur, Kópavogs og Hafnarfjarðar störfuðu fyrir sambandið eða meira en helmingur allra íbúa Íslands.
Sívaxandi reglugerðafargan Evrópusambandsins, auk tilhneigingar sambandsins til að teygja yfirráð sín yfir sífellt fleiri málaflokka innan aðildarríkja sinna, hefur leitt til þess að mikill meirihluti lagasetningar í ríkjunum á ekki uppruna sinn á þjóðþingum þeirra heldur hjá stofnunum sambandsins. Rannsóknir Marlene Wind, lektors við Kaupmannahafnar-háskóla, sem birtar voru í marz 2006, benda þannig t.a.m. til þess að mikill meirihluti danskrar lagasetningar komi frá Evrópusambandinu en ekki danska þjóðþinginu. 80% nýrra lagagerða um fjármál og efnahagsmál á árunum 2000-2001 voru settar fyrir tilstuðlan reglugerða frá Evrópusambandinu og sama á við um 77% lagagerða um umhverfis- og orkumál, viðskipti og rannsóknir og helmingur allra lagagerða um heilbrigðismál svo fáein dæmi séu tekin. Að sama skapi var upplýst á þýzka sambandsþinginu í september 2005 að rúmlega 80% allra lagagerða sem tóku gildi í Þýzkalandi á árunum 1998 til 2004 hefðu ekki átt uppruna sinn þar heldur hjá Evrópusambandinu. Hliðstæðar tölur eiga við um önnur aðildarríki sambandsins, s.s. Holland og Bretland.
Nokkuð er síðan ráðamenn í Evrópusambandinu fóru að viðurkenna að of mikið og vaxandi regluverk sambandsins væri vandamál. Þannig lýsti Jose Manuel Barroso, forseti framkvæmdastjórnar Evrópusambandsins, því yfir í september 2005 að þörf væri á umfangsmiklum niðurskurði á regluverki sambandsins. Sagðist hann hafa í hyggju að hætta við setningu um 70 nýrra lagagerða (sem verður að teljast ansi lítill dropi í hafið) frá framkvæmdastjórninni. Hann viðurkenndi ennfremur að ýmsar af þeim lagagerðum, sem embættismenn Evrópusambandsins sendu frá sér, væru „fáránlegar“ í viðtali við Financial Times og bætti við að tilhneiging sambandsins til að framleiða of mikið af regluverki hefði skaðað ímynd þess í augum íbúa aðildarríkjanna.
Tilkynnt hefur verið um ýmsar aðgerðir á undanförnum árum af hálfu Evrópusambandsins sem ætlað hefur verið að sporna við þessu vandamáli sem þó hafa litlu sem engu skilað. Nú síðast var þýzki stjórnmálamaðurinn Edmund Stoiber fengið það verkefni að reyna að finna leiðir til að draga úr regluverkinu. Haustið 2006 gaf Günther Verheugen, yfirmaður iðnaðar- og frumkvöðlamála í framkvæmdastjórn Evrópusambandsins, þá skýringu á því, að hvorki hefur gengið né rekið í þessum efnum, að “öflugir embættismenn” sem störfuðu fyrir framkvæmdastjórnina kæmu í veg fyrir allar tilraunir hennar til að skera niður regluverkið þar sem þeir teldu það ekki þjóna eigin hagsmunum.
Verheugen viðurkenndi ennfremur af sama tilefni að kostnaður aðildarríkja Evrópusambandsins, vegna of íþyngjandi regluverks og miðstýringar sambandsins, væri margfalt meiri en ávinningurinn sem þeim er ætlað að hafa af innri markaði þess. Sagði hann þennan kostnað nema 600 þúsund milljörðum evra á ári sem er rúmlega þrefaldur sá 180 þúsund milljarða evra ávinningur sem innri markaðurinn er sagður skila árlega samkvæmt tölum framkvæmdastjórnarinnar.
Í desember 2006 greindi franska viðskiptablaðið Les Echos frá þeim ummælum forseta samtaka þýzkra iðnfyrirtækja, Jürgen Thumann, að aðildarríki Evrópusambandsins væru að "kremjast undir lamandi skriffinsku" í Brussel og að skriffinskan "flækti daglegt líf evrópskra fyrirtækja." Sagði hann brýnt að dregið yrði úr skriffinsku innan sambandsins um a.m.k. 25%.
Tveimur mánuðum fyrr höfðu ríkisstjórnir Danmerkur og Hollands hvatt Evrópusambandið til þess að grípa til róttækra aðgerða til að draga úr reglugerðafargani sambandsins. Sögðust þær hafa miklar áhyggjur af því hversu erfiðlega gengi að koma á umbótum innan þess í þeim efnum. Framkvæmdastjórn Evrópusambandsins hafði gert ráð fyrir því að einfalda rúmlega 50 lagagerðir það ár (aftur lítill dropi í hafið) en hafði fram að því einungis náð því markmiði í tilfelli fimm lagagerða. Í maí 2005 höfðu hollenzk stjórnvöld kallað eftir því sama ásamt ríkisstjórn Belgíu.
Í ræðu í tilefni af Evrópudeginum 9. maí 2006 hafði Angela Merkel, kanzlari Þýzkalands, lagt áherzlu á nauðsyn þess að Evrópusambandið drægi verulega úr reglugerðafargani sínu og skriffinsku. Áður hafði hún kallað eftir þessu í ræðu á fundi World Economic Forum í janúar sama ár. Benti hún þá m.a. á að um 6% af veltu minni og meðalstórra fyrirtækja í Þýzkalandi færi í kostnað vegna skriffinsku.
Í samtali við Morgunblaðið 27. febrúar 2006 sagðist Brian Prime, forseti Evrópusamtaka smáfyrirtækja, ekki geta mælt með því við Íslendinga að ganga í Evrópusambandið. Skriffinnskan innan sambandsins væri orðin slík og pólitíkin allsráðandi að ekkert bólaði á framförum fyrirtækjum til hagsbóta. Menn kæmust einfaldlega ekkert áfram í þeim efnum fyrir reglugerðafargani. Við þær aðstæður gætu fyrirtæki innan Evrópusambandsins ekki keppt við önnur markaðssvæði í heiminum.
Frá því var greint í janúar sama ár að mörg framsæknustu fyrirtækin innan Evrópusambandsins beindu nú fjárfestingum sínum í auknum mæli til ríkja og markaðssvæða utan sambandsins vegna vaxandi reglugerðafargans heima fyrir, þá einkum til Bandaríkjanna og Asíuríkja. Kom þetta fram í niðurstöðum skýrslu sem unnin var fyrir framkvæmdastjórn Evrópusambandsins.
Þann 4. júlí 2005 gagnrýndu brezk stjórnvöld reglugerðafargan Evrópusambandsins harðlega og kölluðu eftir breyttu hugarfari svo koma mætti í veg fyrir að sambandið drægist enn lengra aftur úr Bandaríkjunum, Kína og Indlandi í hagvexti. John Hutton, þáverandi ráðherra í brezku ríkisstjórninni, sagði að Evrópusambandið yrði að hætta að setja nýjar lagagerðir án þess að ljóst væri að kostir þeirra réttlættu þann kostnað sem þær kynnu að valda og að sambandið ætti að gefa upp á bátinn frumvörp að lagagerðum sem myndi „draga það niður“ í stað þess að auka samkeppnishæfni sambandsins.
Að lokum má nefna að þáverandi yfirmaður innri markaðsmála í framkvæmdastjórn Evrópusambandsins, Frits Bolkestein, krafðist þess í október 2003 að gerðar yrðu nauðsynlegar ráðstafanir í fyrirhugaðri stjórnarskrá sambandsins, sem enn er óljóst hvort muni taka gildi eða ekki, gegn þeirri tilhneigingu framkvæmdastjórnar þess að setja aðildarríkjum sambandsins allt of mikið af reglugerðum. Þjóðþingunum ætti ekki einungis að vera heimilt að gera ákveðinar athugasemdir, ef þeim fyndist reglugerðaflaumurinn of mikill frá framkvæmdastjórninni, heldur að hafa beinlínis heimild til að segja hingað og ekki lengra. Bolkestein sagði þó ljóst að framkvæmdastjórnin myndi aldrei samþykkja slíkt eins og síðar kom á daginn.
Það fer því ekki á milli mála að skriffinskubákn er svo sannarlega réttnefni fyrir Evrópusambandið og ljóst að nokkuð breið samstaða er um það hvort sem um er að ræða ráðamenn í aðildarríkjum sambandsins, hagsmunaaðila innan þess eða sjálfa framkvæmdastjórn þess sem treystir sér ekki lengur til að hafna þeirri staðreynd þó ófáir íslenzkir Evrópusambandssinnar þræti enn fyrir það.
Því má bæta við að Edmund Stoiber, sem síðast var fengið það verkefni á árinu 2007 að koma með tillögur að því hvernig hemja megi reglugerðafargan Evrópusambandsins (og getið er í greininni hér að ofan), hefur síðan kvartað sáran yfir því að ekki hafi verið hlustað á þær tillögur sem hann hefur lagt fram, þá einkum af framkvæmdastjórninni. Sbr. t.d.:
http://www.montesquieu-institute.eu/9353000/1/j9vvhfxcd6p0lcl/vhykeoz9gfzj?ctx=vha2e5xkbpz7
Sæll Hjörtur - ég er algjörlega ósammála þér og þínum málflutningi hvað varðar inngöngu í ESB, en viðurkenni sömuleiðis að fáir eru hæfari en þú í framsetningu hræðsluáróðurs. Átta mig bara satt best ekki á því hvaða hagsmuni þú ert að verja, en þú hlýtur að vera í fullu starfi við skriftir miðað við allt efni sem þú sendir frá þér. Hefði satt best að segja alveg verið til í að hafa nokkra jafn öfluga og afkastamikla penna í hópi ESB sinna og þú ert.
Tilgangur minn með þessari athugasemd er þó ekki málefnalegur, heldur langar mig til að svala forvitni minni. Í útliti ert þó ótrúlega líkur yngri Hannesi Hólmsteini Gissurarsyni. Ekki vill svo skemmtilega til að þú sért skyldur honum?
Mér finnst það aðdáunarvert að það séu til menn sem eru tilbúnir til þess að skrifa greinar á móti evrópusambandinu. Það skortir nefnilega ekkert í lið evrópusinnanna þegar til fjölmiðla er litið og þann hræðsluáróður sem stundaður er þar. Það hefur hreint verið með ólíkindum að fylgjast með fjölmiðlum síðustu vikur og ég óttast það mikið að góðir pennar sem eru á móti evrópusambandinu láti ekki í sér "heyra " vegna þeirrar réttrúaðrastefnu með ESB sem er verið að reka í flestum íslenskum fjölmiðlum.
Annars er ég á því að menn svari greinum málefnalega fremur en að vera að skíta út skrif annara með því að kalla skrifin hræðsluáróður og láta að því liggja að eitthvað vafasamt standi að baki.
Það er rétt Karvel. Hjörtur á heiður skilið fyrir að vera óþreytandi við að benda á ókostina við ESB og ég sé ekki betur en hann vitni til staðreynda í miklum mæli í sínum málflutningi. Þetta er því ekki hræðsluáróður heldur ábendingar sem gætu jú vakið ótta við að ganga bandalaginu á hönd.
Ég held að þetta endalausa reglugerðafargan sem Hjörtur talar um og við fáum smjörþefinn af í gegnum ESB henti ekki Íslendingum. Í mínum huga hefur skrifræði og reglubákn verið tákn um dautt stjórnkerfi og var partur af þeim óhugnaði sem stafaði af alræði kommúnismans.
Þó að það sé hálf vandræðalegt að vera upptekinn af þessum málum núna í stað þess að vera með fulla einbeitingu á málum málanna, þ.e. lausn efnahags- og pólitísks vanda þá var sjálfsagt ekki hjá umræðunum komist. Ég er þó viss um að Sjálfstæðismenn og annar almenningur í landinu mun þakka pent fyrir og kjósa sjálfstæði þjóðarinnar áfram.
Einar:
Þakka fyrir góð orð í minn garð. Ef þú telur mig iðka hræðsluáróður fagna ég heldbærum rökstuðningi fyrir því. Ég svara því þá bara með mikilli ánægju :)
Varðandi þá hagsmuni sem ég er að verja þá heita þeir Ísland og íslenzka þjóðin, frelsi og fullveldi landsins og þjóðarinnar sem ég hef sannfæringu fyrir að sé forsenda hagsældar og framfara rétt eins og einstaklingsfrelsið.
Hvað framleiðsluna varðar hef ég ritað fjölda greina í dagblöð og tímarit, innlend og erlend, sem og á netið um ýmis mál síðan ég var 18 ára gamall og flestar um Evrópumálin. Ég hef stúderað þessi Evrópumál sérstaklega sl. 7 ár, lagt mig fram við að kynna mér sem flestar hliðar þeirra og aðeins styrkst í þeirri skoðun minni að Íslandi sé bezt borgið utan hins verðandi miðstýrða stórríkis, Evrópusambandsins. Þetta er einfaldlega hugsjón. Kannski vantar hugsjónamennina hinum megin?
Hvað Hannes varðar hins vegar þá er ég mér vitanlega ekki skyldari honum en sennilega velflestir Íslendingar þó mér skiljist að hann sé Húnvetningur að uppruna eins og ég. Íslendingabók segir að við séum skyldastir í 6. og 8. ættlið. En þess utan fyndist mér persónulega sízt nokkuð að því þó við værum skyldari.
Þakka góð svör. Taldi mig ekki þurfa að útskýra sérstaklega þetta með að um hræðsluáróður sé að ræða. Þegar ítrekað er gripið til þess að nota það sem rök gegn ESB að mögulega verði sambandið með einhverjum hætti í framtíðinni, og taka svo þar að auki út einhver "neikvæð" smámál og gera að einhverju stórmáli en sleppa því að tala um það sem virkilega skiptir máli fyrir íslenskan almenning, þá tel ég að um hræðsluáróður sé að ræða.
Hversu miklu máli haldið þið t.d. að það skipti fyrir venjulegan íslending sem skuldar 25 milljónir í verðtryggðum íslenskum krónum hversu mikil skriffinska er hjá ESB? Ég er a.m.k. til að sætta mig við þessa skriffinsku gegn því að 6 milljónir sem hafa bæst við lánin mín á síðustu 12 mánuðum falli niður. Það eru vissulega fjöldi aðila sem "báknið" hefur bein áhrif á, en leyfum þeim að velja hvort þeir kjósa skriffinskuna eða íslenska óstöðugleikan.
Greinin hér að ofan eflaust öll rétt, og það er alveg ljóst að í stóru sambandi verður til mikill pappír. En að það eigi að vera grundvöllur andstöðu við sambandið er auðvitað bara djók. Þar koma til svo miklu stærri og meiri hagsmunir.
Sjálfur les ég fyrst og fremst texta eftir anstæðinga ESB, enda er ég alltaf að reyna að skilja hvernig menn geta raunverulega verið á móti inngöngu - hvort að í þessari andstöðu leynist einhver sannleikur. Hef þar af leiðandi lesið gríðarlega mikið af því sem Hjörtur hefur skrifað, bæði hér á þessum vef, á bloggi og í athugasemdum hjá öðrum bloggurum. Ég kann því mjög vel að meta þessi skrif, enda tel ég að við samningaviðræður við ESB þá séu það einmitt sjónarmið gagnrýnismanna sem halda þarf á lofti. En ég hef ekki enn fundið þann texta þar sem hörmungum ESB er lýst þar sem ekki má með einföldum hætti má benda á hversu mikið verra ástandið er á Íslandi - og þá er ég ekki bara að tala um eftir bankahrun.
Hjörtur - ég veit að þér verður ekki snúið, enda andstaða við ESB orðin hluti af lífi þínu. En ég vona að þú takir hið ímyndaða hlutverk þitt að þú sért að verja hagsmuni Íslands og íslensku þjóðarinnar, frelsi og fullveldi landsins ekki of alvarlega. Hagsmunir þjóðar hafa aldrei átt sér góðan samastað hjá öfgamönnum, og þar sem ég hef aldrei séð eitt einasta jákvætt orð um ESB frá þér, þá verður ekki hjá því komist að líta á þig sem öfgamann.
Einar:
Í stuttu máli sagt er það s.s. hræðsluáróður að þínu mati ef fjallað er um eitthvað sem þú telur smámál jafnvel þó það sé alveg rétt. Atrhyglisvert.
Þess utan er andstaða við það að Ísland verði hluti af Evrópusambandinu alls ekki hluti af mínu lífi. Ég hef alltaf haft þá afstöðu að ef hægt væri að sannfæra mig um að sambandið væri málið þá er ég reiðubúinn að endurskoða mína afstöðu. Það hefur bara ekki gerzt og ólíklegt að það gerist á meðan þróun þess er í þá átt sem það hefur verið hingað til. Ef Evrópusambandið yrði að einhverju eins og EFTA, fríverzlunarbandalagi þá værum við að tala um allt annað mál. Það er bara afskaplega ólíklega að það eigi eftir að gerast. Eins og þú hef ég lesið ógrynni af efni eftir Evrópusambandssinna á undanförnum árum og les yfirleitt allt sem ég kemst í um þessi Evrópumál einmitt ekki sízt til þess að reyna að skilja afstöðu þeirra sem þangað vilja inn.
Þú hefur annars einkennilegar hugmyndir að mínu mati um öfgamenn að sama skapi eins og hvað sé hræðsluáróður. Ef ég er öfgamaður af þeim ástæðum sem þú nefnir eru sennilega ansi margir það líka. Hvað hefurðu heyrt marga sjálfstæðismenn t.d. tala með jákvæðum hætti um skattahækkanir? Varla marga. Hinir hljóta því samkvæmt þínum kokkabókum allir að vera öfgamenn.
Skrítið að þessi Open Europe vilji vera í esb - fyrst allt er svo ómögulegt.
Þarna er náttúrulega ógerningur að fara að eltast við allar rangfærslurnar. Hægt að taka dæmi samt.
Myth:
"Samkvæmt niðurstöðum annarrar rannsóknar Open Europe eru starfsmenn Evrópusambandsins nú um 170.000 talsins sem er sambærilegt við það ef allir íbúar Reykjavíkur, Kópavogs og Hafnarfjarðar störfuðu fyrir sambandið eða meira en helmingur allra íbúa Íslands."
Fakt:
How many people are employed in the EU Institutions?
EU’s annual budgets show the numbers of staff for which there are appropriations for the EU’s various institutions. In 2008 the figures are as follows:
The Commission had 25537 permanent posts and 483 temporary posts
The European Parliament had 5004 permanent posts and 936 temporary posts
The Council had 3 461 permanent posts and 36 temporary posts
The European Court of Justice had 1455 permanent posts and 438 temporary posts
The European Ombudsman had 15 permanent posts and 42 temporary posts
Sidst opdateret: 22-07-2008 - ANSJ
http://www.eu-oplysningen.dk/euo_en/spsv/all/48/
Ómar:
Sumir vona enn að hægt sé að koma á róttækum umbótum innan Evrópusambandsins, aðrir hafa gefið upp alla von í þeim efnum og það af skiljanlegum ástæðum.
Þess utan geturðu lesið þér til um rannsókn Open Europe:
http://www.openeurope.org.uk/media-centre/pressrelease.aspx?pressreleaseid=82
Rannsókn Open Europe er mjög ítarleg og fyllilega rökstudd. Ef eitthvað er goðsögn í þessum efnum er það tala Evrópusambandsins yfir starfsmenn sína sem Ómar nefnir til sögunnar. Sambandið hefur verið gagnrýnt harðlega í gegnum tíðina fyrir að vera skriffinskubákn (og það ekki að ástæðulausu) og hefur því haft ríka pólitíska hagsmuni af því að reyna að draga sem mest úr þessari tölu. Tala Open Europe, 170.000 manns, er þess utan mjög varlega áætluð.
Í niðurstöðum rannsóknar Open Europe segir:
The Commission's "Statistical Bulletin" lists the number of permanent and temporary staff working in the European Parliament, the Council, the European Commission, the agencies and decentralised bodies, the Court of Justice, the Court of Auditors, the European Economic and Social Committee, the Committee of the Regions, the European Ombudsman, and the European Data-Protection Supervisor.
However, all of these bodies also employ what is known as 'external staff' - which includes contract staff members, seconded national experts, services of agency staff, and technical and administrative assistance. The statistical bulletin only includes the external staff of the Commission in its headline 43,564 figure, neglecting to add in the additional external staff in all of these other bodies.
On top of this, the EU employs thousands of 'experts', lobbyists and others who are absolutely integral to the day-to-day working of the EU, in particular, its legislation-making function. Add to this the thousands of people working on implementation of EU law in the member states, and the thousands of personnel which make the EU's overseas missions possible, and the actual figure for the number of people working for the EU looks more like 170,000.
Even this is a conservative estimate - given the lack of information available for several EU bodies, particularly for the number of external staff, and the evidence that the number of staff is growing all the time, the figure is likely to be even higher.
Such a high number - at least seven times larger than what the Commission often admits to - is troubling since it is mostly comprised of staff operating out of the public eye and beyond the realms of accountability. The legislative process, for the most part, is dominated by unelected and unknown "experts", while those with vested interests have access at almost every stage.
Heimild:
http://www.openeurope.org.uk/media-centre/pressrelease.aspx?pressreleaseid=82
Hjörtur -
Þeim sem lesa skrif þín leynist ekki að um skrif öfgamanns sé að ræða. Það er einfaldlega upplifun manna. Þú þarft ekki að vera ósáttur við að vera kallaður öfgamaður.
Ekki veit ég hvort mín skilgreining á öfgamanni er góð eða slæm. Að mínu mati er maður sem vill enga skatta öfgamaður. Maður sem vill hóflega lága skatta (líkt og flestir sjálfstæðismenn) eru það ekki. Að mínu mati er bara ekkert svo gott eða slæmt að ekki megi sjá bæði hið góða og slæma.
Þar sem þú vilt meina hér að ofan að þú sért ekki að beita áróðri í þágu einhverra ákveðinna hagsmuna (sem hefði skýrt sérlega einhliða skriftir af þinni hálfu - t.d. ef þú værir á launum frá LÍÚ við skriftir eða störf á vegum Heimssýnar), þá hugsa ég að á þessum síðustu og bestu eigir þú inni vannýtta tekjuöflunarmöguleika á næstu mánuðum því þú ert mikill áróðursmeistari.
Varðandi hræsluáróður:
170.000 starfsmenn. Hljómar illa við fyrstu sýn... en svo ég vitni nú í þann texta sem þú vitnar í: "Add to this the thousands of people working on implementation of EU law in the member states". Til að ná þessari ógnvekjandi tölu er nú farið að teygja sig ansi langt. Í minni stofnun er t.d. verið að vinna í innleiðingu á ESB tilskipunum. Einhverjir okkar starfsmanna og ráðuneytis okkar eru því væntanlega inni í þessari tölu. Þetta eru hins vegar starfsmenn sem hefðu þurft að vera til staðar hvort sem er og því bara spurning hvar þeir eru skilgreindir. Tilgangur skrifa þinna er því ekki að sýna allt í réttri mynd, heldur að skrifa hlutina með þeim hætti að það veki hjá okkur ótta eða ónot. Það er hræðsluáróður.
Einar, ég held að það sé alveg ljóst að við höfum mjög ólíkar hugmyndir um það hvað felist í því að vera öfgamaður. Og það er auðvitað líka hið bezta mál að við séum ekki sammála um það eða eitthvað annað.
Það er alveg ljóst að Evrópusambandið er ekki án kosta en mér þykja þeir hins vegar lítilfjörlegir í samanburði við ókostina sem aftur ræður afstöðu minni. Ég get t.d. ómögulega sett verðmiða á sjálfstæðið þó þú eða einhverjir aðrir geti það kannski.
Tala Open Europe er eins og fram kemur í textanum varlega áætluð og því má gera fastlega ráð fyrir því að tekið sé inn í myndina atriði eins og að einhver hluti embættismanna sem koma að innleiðingu lagasetningar frá Evrópusambandinu í ríkjum þess væru við vinnu jafnvel þó viðkomandi ríki væri ekki hluti af sambandinu.
OK- Hjörtur, þú segir að ljóst sé að Evrópusambandið sé ekki án kosta. Hverjir telur þú að kostir sambandsins séu?
Evrópusambandið hefur að mínu mati einn kost, innri markaðinn, þ.e. þá fríverzlun sem þar er vissulega í gildi. En vandamálið er auðvitað fyrir utan allt annað að sambandið er tollabandalag sem sviptir fyrir vikið ríkin innan þess frelsi sínu til þess að semja sjálfstætt um viðskipti við aðila utan þess. Eins og ég hef sagt, ef Evrópusambandið væri einungis fríverzlunarsvæði líkt og EFTA væri ég ekki á móti því að Ísland væri innan vébanda þess. Það er þó því miður langur vegur frá því að svo sé og hann lengist stöðugt.
Hjörtur skrifar mikinn texta, en ekki með neinu innihaldi. Starfsmenn ESB eru ~22.400 talsins.
Hérna eru tíu hlutir sem ESB hefur gert fyrir aðildarlöndin. Hluti þess nær einnig til Íslands.
http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/6455879.stm
Hérna eru 50 ástæður til þess að elska ESB samkvæmt The Independent.
http://www.independent.co.uk/news/world/europe/50-reasons-to-love-the-european-union-441137.html
ESB er vissulega ekki gallalaust. Aftur á móti er orðið nokkuð augljóst að það er ekki gallalaust að standa fyrir utan ESB.
Það hefur komið fram í grein á Vísir.is að þeir sem eru á móti ESB (elstu amk) eru einnig þeir sömu og voru á móti EFTA og EES. Allt saman samningar sem hafa stórbætti lífsskilyrði Íslendinga síðustu áratugi. Mótstaðan við ESB virðist ekki byggja á neinum haldbærum rökum, heldur eingöngu óttanum við breytingar. þetta má kalla hart íhald.
http://www.visir.is/article/20090115/SKODANIR04/218319822/-1
Góðar stundir.